Het Glas

Het Glas


De avond valt in.
Ze kijkt voorzichtig over de grote open plek, ze ziet geen beweging.
Ontspannen loopt ze naar de plek bij het glas. Het donker en de kou zullen snel komen.
Bij het glas aangekomen ziet ze de voetstappen van de man van gisteren. Ze drukt haar wang tegen het glas en voelt de warmte tegen haar vlees. Ze duwt zoveel mogelijk lichaam tegen het glas en voelt op alle plekken de warmte haar lichaam in gaan. Zachtjes gaat ze zitten met haar lichaam zoveel mogelijk tegen de glazen wand aangedrukt. Haar ogen vallen al bijna dicht.



Ik weet het gewoon niet, ik ben geen man van pretparken. Ik luister wat Menno aan andere vreemde suggesties heeft. Hij heeft het over stukken Amerika. Wat denk je van de Grand Canyon? Ze hebben de hele vallei onder het glas, het moet waanzinnig zijn. Ik besluit het gesprek af te ronden. Weet je Menno, ik zag van de week wat holo’s van de Perzische woestijn op World Geographic. Misschien rijd ik daar morgen maar eens heen. Voor dat Menno kan antwoorden zeg ik: en samen Ajax kijken woensdag? Ik weet dat Menno ja zal zeggen. Dat is ok, je wilt stoppen met praten, ik zie het aan je gezicht antwoordt Menno. Ik lach naar hem en druk op de rode holoknop en zijn beeld vervaagt direkt.
Eerlijk gezegd verzin ik het idee ter plekke. De uitzending over de woestijn had mijn aandacht getrokken maar een echte behoefte om er heen te rijden had ik niet gehad. Ach denk ik, soms moet je een raar idee opvolgen. Ik kijk op mijn lijfpad en zie de breinwaarden stabiel staan. Een klein rood teken is zichtbaar met een 2 er in. Dat betekent dat over 2 dagen die vervelende dokter weer te voorschijn gaat floepen. Reden te meer om een gek idee op te volgen. Ik controleer even mijn voorkomen in de ouderwetse spiegel en loop naar mijn glider.

Geen stoel zit zo lekker als de stoel in mijn glider. Even geniet ik van de zachte omhelsing van het leer en zet dan de holo aan op de landkaart. Ik wijs een punt aan waar het glas het verst de Perzische woestijn in gaat en geef opdracht om te gaan. Onmiddelijk verschijnt het logo van mijn bank met de opgave dat het gebruik van de transportbaan mij 3989 wyens zal kosten. Ik bevestig.

De transportbaan ingang die het meest dichtbij is is op de plek waar vroeger het busgedeelte van het treinstation was. Ik manouvreer mijn glider met de hand naar de rand van het glas. Op dit stukje Amsterdam hield het glas op tegen de rand van het IJ. Niet dat je veel van het IJ kon zien met alle groene viezigheid op het glas. Maar toch hier en daar kon je de verroeste vaartuigen zien die daar al decennia moesten liggen. Met de hand rijden is toch het leukst al is de maximale snelheid dan zeer laag. Ik maal er niet om heen, ik heb geen haast en weldra zie ik het oude station te voorschijn komen en ik zie een paar gliders staan wachten op een slot om de transport baan in te gaan. Ik zet hem links naast de laatste glider. Het is het standaard chinese model welk door de goedkope prijs zeer in trek was bij de middenklasse. De klep is net zoals bij mij nog open. Ik zie de modificaties op de glider die er voor zorgen dat hij geschikt is om twee personen te vervoeren. De dame of heer die voorin zit, kijkt even opzij naar mij. Ik zie de rode veeg make up en kan niet goed het geslacht bepalen. Mooi bak roept hij, aan de stem te horen is het duidelijk een hij. Ik lach een beetje trots en verward. Mijn glider heb ik gehad van de firma en is er een die maar weinigen zich kunnen veroorloven. Ik knik naar de man als hij naar boven verdwijnt richting de ingang. Langzaam begint mijn glider zich automatisch naar boven te verplaatsen en de klep om het zit gedeelte sluit zich.

De snelheid die voertuigen kunnen halen in de transportbaan is ongelooflijk. Het landschap schiet voorbij en ik zie de teller richting de 600 kilometer per uur gaan. Ik zie de breinmeters op mijn lijfpad aanslaan en veeg een klein beetje om het te compenseren. Onmiddelijk voel ik verandering in mijn lichaam en sluit ontspannend mijn ogen.

Het landschap bij de uitgang van de transportbaan is niet bepaald indrukwekkend. Het zijn de buitenwijken van Teheran. Vanaf hier is het een klein uurtje glijden naar het verste punt van het glas in de woestijn. Teheran is het centrum van de holo soap series. De oude Perzische traditie van verhalen vertellen is gegroeid tot een van de grootste industrieen op aarde. Al zijn de meningen over de kwaliteit ernstig verdeeld. Het logo van de grootste studio, duizend en een nacht is op vele plekken zichtbaar en hier en daar zijn holo’s zichtbaar van de hoofdpersonen uit de verschillende soaps. De grootste hit nu is de outglass kid. De beeltenis van dit vreemde mannetje duikt werkeljk overal ter wereld op. Hoe verder ik van de bebouwing rijd hoe minder ik deze vervuiling zal zien en na een tijdje zie ik de rand van het glas verschijnen met daarachter de prachtige weide ruimte van de Perzische woestijn.

De glider staat zachtjes te zoemen en de sensoren scannen de omgeving rondom het voertuig.
De glider zal me waarschuwen als er beweging is in de nabije omgeving.
Een mooie plek om even te slapen ik pak mijn lijfpad en schuif de melotoets ligt naar rechts en weldra voel ik de slaap verschijnen en zak zachtjes weg in een goede slaap.

De kleine piepjes maken me wakker en een kleine holotje geeft aan dat er voor me iets beweegt. Ik zie zelf nog niets. Het begint licht te schemeren en na dat mij ogen wennen aan het licht zie ik in de verte achter het glas twee lichtjes dichterbij komen. Ik heb een vermoeden wat dat betekent. De countouren van het oude voertuig komen steeds dichterbij. Het is een voertuig uit het begin van de vorige eeuw bij elkaar gehouden door touwen en stukken hout. Op een paar honderd meter van het glas stopt de wagen en twee outglazers stappen uit.
Ze zijn gehuld in leren lappen en hun gezicht is gedeeltelijk bedekt met witte stof. Ze zoeken blijkbaar iets want ze onderzoeken de bodem grondig en wijzen naar plekken op de grond.
Dan kijkt een van de outglassers mijn richting op. Ik zie dat hij mijn aanwezigheid heeft opgemerkt. Hij gebaart naar zijn compaan en wijst in mijn richting en loopt dan richting het glas en richting mij.



Buitenglazers

Ik voel een angst opkomen en pak direct mijn lijfpad om te corrigeren. De man is inmiddels bij het glas aangekomen en ik kan zijn muffige uitdrukkingloze ogen goed zien. Ze kijken me recht aan en even is er een stilte in beweging aan beide kanten. Ik durf even niet te bewegen terwijl ik de behoefte onderdruk om weer mijn lijfpad te pakken.
Een grijns verschijnt op het gezicht van de woesteling en terwijl hij smalend kijkt gaan zijn handen naar beneden om wat voor een broek doorgaat te laten zakken.
Ik zie een zwaar behaard geslacht te voorschijn komen welke zijn behoefte tegen het glas begint te doen. De gele straal wijst in mijn richting en weldra zijn gedeelten van het zicht verstoord.
Ik walg. Het idee om hier te komen was dus beroerd. Ik schuif twee keer op mijn lijfpad om mijn woede te dimmen. De bron van mijn irritatie is inmiddels zijn broek ophalend weggelopen en zijn compaan staat hard tegen de oude Volvo te lachen. Niet veel later verdwijnt het voertuig uit mijn gezicht. Vloekend zeg ik tegen me zelf dat ze dit soort dingen dus nooit in die soaps laten zien.
Ik rijd de glider een paar honderd meter naar rechts om de gele vlekken niet meer te hoeven zien en zet een holo sessie op om het laatste nieuws te kunnen zien.

Het eerste item laat de president van Noord Amerika zien met de Europese Keizer Minister. Ze hebben het over het vieren van een van volgens hun belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen jaren. De opening van de verbinding via Siberie tussen de twee continenten.
De twee glazen continenten waren sindsdien met elkaar verbonden en dat had mij geen windeieren gelegd. De Amerikaanse brandstofcel techniek was stukken beter dan de Europese en ik kon als eerste deze integreren in de Europese glider motoren. Het leidde een immense groei in van de firma waar ik nog steeds werk. Ik schuif het item aan de kant en verschijnt een beeld van de Siberische poort. Niet ver van de verbinding naar het nadere continent lag een van de openingen van het glas. Mensen hadden vele wyens over voor een kleine wandeling buiten het glas. De meesten hielden het maar een minuutje vol. De kou en de angst voor teveel nucleaire straling doen de rest.
Het item gaat over een groep van tien puurlingen die niet meer terug gekomen was van de wandeling. Een paar hadden hun glider meegenomen onder protest van de poortwachters maar die waren niet in staat geweest hun te stoppen. Een woordvoerder van de puur beweging vertelt dat zijn respect groot is voor zijn kameraden die kozen voor het echte bestaan.
Ja denk ik, het bestaan wat waarschijnlijk dan nog maar een paar dagen zou duren.
Ik zoek de de sport holo aanduiding en kijk naar de items over Ajax. Veel is er niet te zien. Een interview met de Deense megaster Joenson. Daar zit ik niet op te wachten. Ik sluit de holo af en mijmer nog even of ik terug zal glijden naar de transportbaan als ik een beweging rechts achter het glas zie.

Zij

Haar haar is bruin en niet bepaald in model. Haar lichaam heeft duidelijk geen modificaties maar heeft dat zo te zien niet nodig. Nieuwsgierig sta ik op, ze heeft me al gezien. Langzaam komt ze dichterbij. Bij het zien van haar bruin groene ogen ben ik verkocht. De vuilvegen op haar gezicht neem ik op de koop toe. Ik weet niet meer of ik nou mijn lijfpad wil pakken of niet. Ik wil mijn blik niet afwenden uit angst dat ik het moment verstoor. Ik blijf haar verbaasd aankijken en leg mijn handen op het glas.
Haar handen gaan naar haar zak en ze haalt het lijfje van een dood konijn te voorschijn. Ze maakt een gebaar dat ze wil eten maar niet weet of dat het kan. Even twijfel ik wat hier wordt gevraagd maar dan snap ik de vraag. Ik pak een sensor uit de glider en richt op het witte lijkje.
De meter slaat meteen uit naar een dik rode stand. Ik kijk haar aan en schud nee. Ze kijkt me treurig aan en gooit het karkas ver van zich af. Daarna gaar ze zitten met de rug naar me toe geleund tegen het glas.
De halve nacht ben ik bezig naar haar aan het kijken. Zodra ik de slaap voel komen pak ik mijn lijfpad om genoeg stimuli te nemen om de slaap weer te verdrijven en ga verder met kijken.
Ik geef de glider opdracht om het beeld vast te leggen en voorzichtig wijs ik de sensor in haar richting en constateer dat ze licht radio aktief is.
De oudste outglazers worden geschat op 21 jaar. De overlevingskans is minimaal en deze dame schat ik op 17 misschien 18. Haar mond staat licht open, vermoedelijk snurkt ze zacht.
Ik besluit ook met mjn rug tegen het glas aan te gaan zitten alsof we rug tegen rug zitten en laat me dit keer in slaap vallen.

De Holo dokter

Ik heb hier de uitdraai van de laatste 2 maanden en ik moet zeggen dit gaat niet goed.
Dokter Jappas kijkt me streng aan in zijn witte jas. Je bent nog steeds duidelijk vermoeid en volgens mij ga je dus niet goed overweg met dat oude model lijfpad vervolgt hij.
Ik zucht, ik weert welk verhaal nu gaat komen. Dokter Jappas wrijft even over zijn neus en steekt dan van wal. Kijk John, de verzekering vergoedt de Lijfpad smooth. Je hoeft niet meer na te denken over hoe en wanneer te schuiven en ik kan op afstand de juiste programmering aanbrengen en dan kan je zelf in verzekering schaal 12 komen.
Ik ben het zat. Deze man irriteert me mateloos en ik zie mijn lijfpad uitschieten ten teken dat de adreline stijgt. Waarom heeft hij eigenlijk een witte jas aan? Hij doet al zijn consults via de holograaf en de laatste keer dat deze man een echte patient aangeraakt heeft moet tijdens zijn studie geweest zijn. Ik houd mijn hand omhoog en hij kijkt me verbaasd aan. Luister zeg ik. Ik zit er eigenlijk aan te denken om me naar schaal 14 te laten zetten. Ik hoef al die controles niet en je vertelt me elke keer niets nieuws. Als ik ergens last van heb dan eeuh.. holo ik je wel. Ik knik even en ram de holo projector dicht en een stilte verschijnt in mijn ruimte.
Ik doe de holo projector weer aan en laat de beelden van gisternacht verschijnen.

Ajax en het monster

Joensen schermt met zijn lichaam de bal af en draait van links naar rechts tussen de drie verdedigers van de Chinezen. Let op zeg ik, hij zoekt Barander. In een vloeiende beweging glijdt de Deen langs de verdedigers en dreigt het strafschop gebied binnen te gaan. In plaats daarvan hakt hij de bal schuin naar achter waar de grote Barander aan komt stormen en de bal in een keer op de slof neemt. Het stadion wordt stil als de bal met een plof het net in stort en Menno en ik slaan elkaar op de handen in een high five. Hij doet dat altijd, zeg ik met een op hol geslagen stem. Ach zei Menno, die chinezen zullen nooit de world league winnen, laat ze het volgende week maar tegen Liverpool bewijzen. De holo laat zien hoe aardig wat chinezen het stadion verlaten. De 4-0 was te veel van het goede. Ik twijfel of ik Menno die beelden moet laten zien van haar. Eigenlijk hoop ik dat hij niet te lang blijft plakken. Ik wil het liefst weer in de glider stappen richting Perzie.
Aan de andere kant zou ik morgen ook naar de zaak kunnen gaan, vermoedelijk was Hans aan het werk. Hans is een purist en wie weet kan hij me wat vertellen over outglazers wat ik nog niet weet. Menno kijkt me schuin aan en lacht. Je bent weer aan het dromen John, ga lekker pitten en ik zie jou van de week wel weer.
Hij staat op en laat zich in zijn antieke glider glijden en glijdt hortend en stotend de straat op.
Ik kijk naar haar handen. Ze zijn slank met wondjes rondom de nagels welke zelf aardig afgekloofd zijn. Zwarte randjes rondom de einden gaan over in het vuil op de vingers. Ze zat tegen het raam toen ik aan kwam gljden. Het zal niet meer lang duren of de zon komt op.
Zodra ik uit mijn glider stapt kijkt ze op en ik zie haar lach. Meteen weet ik dat het waard was om toch te komen. Ik zet mijn platte hand tegen het glas en zij doet hetzelfde. Het glas is op dit punt vermoedelijk meer dan een meter dik maar toch lijkt het of ik haar hand voel. De laatste nacht uren glijden voorbij totdat ze plotseling haar vinger opsteekt ten teken dat ik stil moet zijn en niet moet bewegen. Dat stil zijn is een understatement, geen geluid komt door deze akelige wand.
Ze is inmiddels opgestaan in een soepele beweging, in haar hand is een klein glimmend mes verschenen. Ze stapt enkele stappen naar voren en dan...uit het niets springt een grote schaduw in haar richting. Mijn hart staat even stil en begint dan heftig te bonken. De grote schaduw is inmiddels een grote bos haar met heftige tanden en klauwen en een van de klauwen raakt haar arm en het mes vliegt daardoor tegen het glas. Dit gaat fout.
Even twijfel ik maar dan stap ik razendsnel in mijn glider en verplaats alle energie naar de lampen. Het monster staat opeens in volle lichten en kijkt verschrikt mijn kant op. Dat kleine moment was genoeg. Ik zie hoe zij haar tanden in zijn nek zet en vol doorbijt. De paniek breekt uit bij het monster als het bloed uit zijn hals tegen de glas wand aan spat. De halsslagader pompt het bloed in grote golven naar buiten. Rustig pakt zij haar mes en begint van onder uit de buik van het stervende dier op te snijden. Met haar hand rukt ze ingewanden en uiteindelijk het hart naar buiten. De ogen van het dier blijven verbaasd mijn kant op kijken ongeacht of er nog leven achter is.

Puur

MIjn baas kijkt verbaasd als hij mij ziet staan achter de werkbank. MIjn glider staat half open en gedemonteerd naast de bank en op de bank liggen verschillende brandstofcel onderdelen in ontlede staat.
Ik zet even mijn laserbril af en kijk hem glimlachend aan. Tja zegt hij, vakantie is niet echt jouw ding he John? en wat ben je in glasnaam aan het doen? Ik wijs op de brandstofcel en zeg: kijk ik maak de verbindingen iets ruimer en de weerstand wat hoger, dat kan, realiseerde ik me door wat vries technieken toe te passen. Mijn baas is nu echt verbijsterd: maar waarom zou je dat doen? Hoe dichter de verbindingen en hoe lager de weerstand hoe sneller de doorgifte?
Nou,zeg ik, nu haal je hoge snelheden en een aktie radius van pakweg 300 kilometer. Ik vermoed dat ik dat nu al vertienvoudig. Mijn baas leunt inmiddels over de tafel en tikt met zijn vinger op de glider. Ja zegt hij als we ver weg willen nemen we toch de transportbaan? Ja dat klopt zeg ik mits je de wyens hebt voor grote afstanden en vooral geen kinderen mee nemen. Wat zou je zeggen van een lege transportbaan voor grote langzame voertuigen om bijvoorbeeld zand te halen uit Kwisurgie? MIjn baas zijn mond valt even open en terwijl hij bijna naar kantoor rent schreeuwt hij nog even.. geniaal, geniaal en weg is hij al pratend in zijn holograaf.
Ik pak de brandstofcel en monteer hem weer in elkaar en leg 2 extra cellen in een klein onzichtbaar compartiment aan de onderkant van mijn glider en zwaai ondertussen naar Hans en maak het gebaar van het drinken van een kopje koffie.

Zodra ik Hans uitleg dat ik sympathie voor de puurbeweging voel en ze wil steunen, gebaart hij me te volgen. We lopen naar zijn kleine kamer in de oude loods vlak buiten de poort van de firma. Daar sluit hij de deur en schenkt wat vreemde thee in terwijl ik plaatsneem op de rand van zijn onopgemaakte bed. Ik zie geen enkele electronica in zijn kamer maar wel de vreemdste mechanische constructies. Hans is een meester in het gebruik van allerlei materialen. Het gerucht gaat zelfs dat hij de daadwerkelijke samenstelling weet van het glas.
Ik leg Hans uit dat ik zelf te bang ben om de stap naar buiten te zetten. Ik houd teveel van het leven en leef liever hier 90 jaar in plaats van daar enkele dagen. Hans knikt, zie het als een laatste stap van de ontwikkeling van de mens zegt hij. Eindelijk terug naar de kern rechtstreeks onder de zon. Weet je dat in Siberie en Alaska de straling al bijna op het nivo is van voor de grote uitbraak? Met de juiste middelen moet je kunnen overleven daar. Ik knik even, maar geloof er niets van, mensen kunnen niet overleven bij een constante temperatuur van min 40. We praten nog ruim een uur door waarna hij me toezegt me in contact te brengen met de puur gemeenschap.

Tegen het glas

Behalve dat Teheran de plek is om beroemd te worden in soap series bevat de stad ook een grote ondergrondse markt. Na veel vragen kom ik bij een handelaar uit die bereid is mij twee laser modificaties te verkopen die volgens mij met wat passen en meten op mijn glider te monteren zijn. Ik besluit gauw af te rekenen en haast me weg. Rondom de glider staan al aardig wat mensen te kijken en het zou niet lang duren of de glider zou vervallen tot onderdelen die weer op de markt te vinden zullen zijn. Ik glijd door naar de plek bij het glas. Ze is er niet, wat mij de gelegenheid geeft al vast wat montage werk te verrichten. Nadat ik al een tijdje bezweet en met ontbloot boven lijf tevreden mijn gereedschap opberg zie ik dat ze al een tijdje op de grond gezeten moet hebben kijkend naar mij. Ik ga tegenover haar zitten in een zelfde soort kleermakerszit houding als zij. Ik zie dat ze een broek aan heeft van de huid van het monster van gisteren. Ik glimlach en wijs met mijn ogen er naar. Ze kjkt me brutaal aan terwijl ze een stuk vlees eet die ze uit haar zakken haalt, vermoedelijk ook van het monster. Als haar mond leeg is leunt ze naar achteren en trekt de broek uit en houd hem haar trots voor het glas. Ik knik bewonderend maar kan bijna mijn ogen niet afhouden van de plots zichtbare schaamharen en vagina. Als of het normaalste zaak van de wereld is gaat ze weer tegenover me zitten en legt de broek naast haar neer, zachtjes begint ze zich zelf te vingeren terwijl mijn lijfpad inmiddels alle kleuren begint weer te geven.
Haar nek en wangen worden roder en roder en even stopt ze terwijl ze me vragend aan kijkt. Ik kijk even om mee heen, kruip dan dichter tegen het glas aan. Zij verplaatst ook haar lichaam zodat ze vrijwel liggend tegen het glas aan vleit terwijl haar vinger gewoon doorgaat met de edele taak. Ik laat mijn broek zakken en doe met haar mee terwijl ik haar blijf aankijken.

De Arena

Geen twijfel mogelijk zegt mijn baas terwijl zijn hoofd zichtbaar is als hologram. Je komt gewoon bij mij staan tijdens de plechtigheid. Zonder jou hadden we nog tien jaar lang langer moeten wachten totdat Ajax weer in haar stadion kan spelen.
Daar baal ik wel van, liever zou ik de wedstrijd tegen Liverpool zien op een van die ouderwetse stoeltjes op de tweede ring tussen de normale supporters. Nu moet ik aansluiten op een van de ereloges en daarvoor nog het “feestelijke”gedeelte aanhoren. Ik parkeer mijn glider op het privedek na vertoning van mijn holo id. Tien jaar geleden was men begonnen met het onder het glas brengen van de oude arena. Het was een miljarden operatie maar gelukkig kon men vanuit het AMC de glaslaag doorblazen zodat ook de Arena bereikbaar werd. Het schoonmaken en geschikt maken van de plek had daarna nog een jaar of 8 nodig. De suppoost liep met me mee naar een ingang die me rechtstreeks de catacomben inbracht met een verkorte weg naar de feestzalen. Ik kon het gras bijna ruiken vanaf hier en in de bestuurskamer zag ik mijn baas al op het kleine podium staan. Naast hem stond de directeur van het bouwbedrijf. Een grote vadsige man die de vergelijking met een everzwijn goed doorstond. Naast hem stond zijn vermoedelijke nieuwe aanwinst. Een roodharige dame met felrode veeg makeup, Mijn baas wenkte me en riep in de zaal. Heren: hier is hij dan de man die er voor zorgde dat we niet nog tien jaar hoeven te wachten op livevoetbal in Amsterdam. Dank zij zijn modificaties konden de anti nuclaire blazers dubbel zo snel werken. Kom John zeg wat tegen het publiek.
Hier heb ik nou zo een hekel aan denk ik terwijl ik het podium op loop. De dame kijkt me even verveeld aan. Ik zie haar perfect gevormde borsten met verzilverde tepels en een stuk van haar blote lijf waar de lijfglitters duidelijk zichtbaar zijn. Het is een rage die de moderne soapsterren allemaal hebben. Het lijken een soort diamantjes ingebracht op je lichaam. Het voelt echter als huid. Bij haar beginnen de steentjes tussen haar borsten en de hoeveelheid neemt toe naarmate je lager kijkt, en je kan vrij laag kijken. Hier staat de natte droom die geen probleem alle hoofdrollen kan krijgen in de holoporno industrie.
Ik kijk het publiek aan en zeg: ik deed dit puur voor mezelf en niet voor de firma, ik houd namelijk veel van Ajax en als ik er iets aan kan doen om ze beter te laten spelen dan doe ik dat graag en ik houd mijn glas strak omhoog als proost teken. De zaal volgt gedwee mijn voorbeeld.
Ik zie mijn baas glimlachen, ik weet dat hij bang was dat ik weer een vervelende opmerking zou plaatsen terwijl al zijn belangrijke... relaties er zijn. De dikke man slaat me hard op de schouder en zegt goed gedaan kerel. Weet jij wat jij moet doen? Je moet je vrouw tracteren op de nieuwste modificatie. De dame kijkt hem boos aan en zegt Kees ..... Lachend en haar negerend gaat Kees door: de clitmodi, geweldig, het kost een paar centen maar dan heb je ook wat. Mijn baas verstart uit angst voor de opmerking die nu gaat volgen maar tegen zijn verwachting in zeg ik: zodra ik wellicht ooit trouw zal ik aan uw suggestie denken, wellicht zijn ze dan al tweedehands te krijgen, excuseer mij, ik ga even wat nieuws te drinken halen en rondkijken. Ik laat het gezelschap achter in verwondering of dit nu cynisch of gemeend was.


wraak in de catacomben

In het zaaltje er naast spelen kinderen met oude fietsen. De hele ruimte is in de sfeer teruggebracht van de tijd van voor de uitbraak. Met mijn biertje ga ik op een vrij stoeltje zitten en kijk naar het rennen en gekrijs van de uitgelaten kinderen. Sommige hebben zelfs kleren aan die lijken op de kleren uit die tijd. Een van de meisjes stopt haar fiets vlak voor me en ik zie twee groen bruine ogen. Even ben ik verward maar ik besluit op te staan en naar het veld te gaan kijken waar inmiddels de keepers hun warming up doen. Boven aan de tribune kijk ik hoe de bal soepel heen en weer gaat tussen trainer en keeper terwijl ik een hand op mijn schouder voel. Aan de zeer lange rode nagels herken ik de dame van daarnet. Ze kijkt naar het veld en ik begrijp dat haar interesse daar niet zal liggen. Ze houd mijn arm stevig vast en trekt me mee dwars door de menigte een trap af naar een ondergelegen gang. We komen uit in een kamer waar bouwmaterialen liggen en een massage tafel. Ik twijfel of ik dit wel wil en maak aanstalten om weer terug te lopen maar ze grijpt mijn arm steviger vast. Met haar andere hand pakt ze mijn lijfpad en met twee soepele schuifbewegingen voel ik de geilheid omhoog komen en mijn bloed richting beneden gaan. Mij kleren worden efficient verwijderd en ze zegt in mijn oor, dit zal hem leren die vetzak en douwt mijn hand op haar gemodificeerde clitoris.
Als ze even later op me glijdt zie ik tussen de zilveren tepels door in de hoek enkele in folie verpakte werkkostuums liggen van de nucliaire schoonmaak ploegen en vraag me af hoe ik die ongemerkt mee naar buiten kan nemen. Ondertussen laat de modiclit de dame aardig hard kreunen terwijl mijn inspanning toch echt minimaal is.

Лорино, de poort

Ik kijk in mijn glider uit verveling naar de beelden van de wedstrijd die ik meer dan twee weken geleden live heb gezien in de weer opengestelde arena. Althans de tweede helft dan, de eerste helft ging verloren met andere dingen. De rest van die week ging verloren aan het aanbrengen van de modificaties aan de glider. De laatste aktie aan de glider was de witte doffe lak die ik moest aanbrengen. Het commentaar was alom aanwezig, wie verft nou zo een mooie dure glider in een lelijke doffe witte kleur? Het was een hoop werk en de dagen en avonden en nachten waren gevuld met hard werken. Naar Perzie glijden was er niet bij, althans een enkele keer wel echter zonder haar te zien. Die nacht bleeft het donker en was er geen beweging voor het glas.
Vorige week was ik afgereisd naar Berlijn om de leiding van de puur beweging te ontmoeten. Ik werd warm onthaald. In klein comitee legde ik mijn plannen op tafel en de beloofde geld transactie maakte ze wel meewerkend. Na uren beraad opende ik mijn transactie scherm en maakte het bedrag over. Onder luid gejuich werd er toen geproost op het slagen van de deal. De puristen beschikten over echte wijn. Dat is een unicum in onze afgesloten wereld en de kater die knetterhard kwam werd met een paar veegjes op de lijfpad bestreden. En nu is het wachten op de eerste “puur wave”. Een paar kilometer voor me is de poort zichtbaar. Een groot electronisch bord geeft aan dat er geen wolven of beren te zien zijn en dat er nu 4 mensen buiten zijn.
De poort bestaat uit een tunnel van enkele honderd meters. Wat er in de tunnel gebeurt is niet zichtbaar. Wat er aan het eind van de tunnel gebeurt is zichtbaar door het glas. Vier mensen lopen een klein rondje door de buitenlucht en spelen af en toe als kleine kinderen in de sneeuw die gestaag daar naar beneden komt.
Ik kijk op mijn klokje, tijd om wat laatste modificaties aan te brengen. Ik stap uit de glider en haal twee holo projectors die op een stang zijn gemonteerd uit de onderkant en monteer deze zowel voor als achter. Ik ben vanaf hier niet goed zichtbaar dus de wachten zullen het niet doorhebben.
Er staan er twee verveeld bij de ingang, binnen moeten er nog meer zijn. Volgens de inside informatie van de puur beweging zijn er constant minimaal 15 wachters aanwezig.
Ik controleer mijn laserwapens aan de voorkant en haal de beschermhoezen van de lopen.
Weer terug in de glider zet ik de lasers op verdoven. Ik wil geen moordenaar worden en wacht.
Vier gliders van de media zenders komen aan glijden en nemen positie bij de poort. Dat is een teken dat er wat gaat gebeuren, onmiddelijk komen een paar wachters naar buiten. Het is nu een kwestie van timing, als de wachten doorkrijgen dat er stront aan de knikker is zullen ze gaan berichten met hun hoofdkwartier en die heeft pakweg 1 uur nodig voor versterkingen. In het eerste geval sluiten ze de poorten, dus enige haast is geboden.
Er volgen een paar onrustige minuten tot een zacht gezang hoorbaar wordt

Binnen en buiten sex

De groep van 150 puur aanhangers komt aanlopen met alleen een paar gigantische vlaggen waar mee heftig gezwaaid wordt. Het zijn vlaggen met het symbool van de oude wereld. Blauwe vlaggen met witte sterren. Voor de rest zijn alle aanhangers geheel naakt op hun schoenen na. Deze zijn duidelijk gemaakt voor de sneeuw. Ik vond het idee om dit naakt te doen compleet gestoord maar het paste nou eenmaal in hun filosofie. Ik noemde het een religie maar dat hield ik maar voor me.
De groep houdt stand voor de poort, inmiddels waren zeker 12 wachters naar buiten gegaan. De groep maakt een grote kring om de poort en om de wachters. De baas van de wachters, een grote man met een zware baard stapt naar voren en steekt zijn hand omhoog. Onmiddellijk houdt de groep op met zingen. De man roept in volle stem: wereld onder het glas, wees gerust, de tijd is aangebroken van onze wedergeboorte. Wij zullen de eerste stappen zetten naar de aarde zoals de aarde was. Wij zullen er voor zorgen dat we weer kunnen lopen in regen, sneeuw en zonneschijn. We zullen weer kunnen genieten van haar schoonheid zonder een glazen kap.
Onze volgende kinderen zullen geboren worden in vrijheid. Uit de groep komen nu enkele stelletjes naar voren die voor de man zich op de grond nestelen en beginnen te vrijen, het voorspel werd voor het gemak zo te zien maar overgeslagen. De wachters kijken in paniek om zich heen. Ik zet de glider in beweging en glijd in een soepele beweging naar de poort.
De groep maakt voorzichtig ruimte voor me zodat er een klein gaatje onstaat waarin ik de poort in kan. Ik hoor de baard man roepen: Ook als we door de poort zijn zullen we de mooiste daad verrichten die de mens kan doen: het bedrijven van de liefde maar dan in vrijheid.
Ik ben nu in de poort en zet de holoprojectoren aan. Om me heen verschijnt een hologram van glas en sneeuw. Ik ben vrijwel ontzichtbaar voor de snelle kijkers en ik glijd voorzichtig steeds dieper de tunnel in. Ik passeer enkele wachters die het spektakel niet willen missen.
Ze zien mij niet. Mijn hart bonst en voor me verschijnt het eind van de tunnel. Twee wachters versperren de weg. Ze zijn duidelijk op hun hoede en gewaarschuwd. Ik houd stil en richt mijn lasers en start deel twee . Ik verander het hologram van sneeuw en wit in rode felle vlammen. De verbazing onstaat op hun gezichten, een van de twee wachters komt aan rennen om te kijken waar dat plotselinge vuur vandaan komt. Dat geeft me precies het gaatje ruimte wat ik nodig heb. De glider spuit weg en het enige wat de wachters zien is een vlam die snel uit het zicht verdwijnt.


Buiten

Ik laat de glider een metertje boven de sneeuw glijden. Het eerste doel is het dorp Slatsnov.
Eerdere leden van de puur beweging zouden daar hun kamp hebben moeten opgeslagen. De afspraak is dat de grote groep of beter gezegd wat er van over zal zijn daar heen zal gaan.
De verwachting is dat ze daar een dag of twee, drie over zullen doen. Een haast onmogelijke opgave zonder eten, kleren of wapens tegen de wolven. Met de glider zal ik er een uurtje over doen althans als ik wat zie. De sneeuw op de ruit maakt het zicht vrij lastig en gliders hebben geen ruitenwissers. Onder het glas is er immers geen neerslag. Ik vertraag mijn vaart en kom bijna tot stilstand omdat ik vrijwel niets meer zie. Ik moet even helder denken. Ik open de kap en probeer voorzichtig te glijden, de kou en de sneeuw klappen hard op mijn gezicht. Kansloos dus. Kap weer dicht en dan maar op de computer, de sensoren zullen de koers automatish aanpassen als zij objecten ziet verschijnen. Ik sluit wat hoger te stijgen zodat ik geen last zal hebben van bomen of sneeuwhopen en laat de glider zijn gang gaan. Over circa een uur neem ik het wel weer over. De glider gaat met horten en stoten door de lucht, de sneeuw laat hem steeds correcties maken en ik heb het gevoel dat ik veranderd ben in een ouderwetse slagroom klopper. Ik kijk of ik nog ontvangst heb van de mediakanalen en zowaar met een hoop storing komt er een logo langs van de situatie bij de poort. Bij de poort is een waarlijk gekkenhuis ontstaan, een groot gedeelte van de groep is inmiddels buiten bezig daar in de kou nageslacht te verwekken terwijl een gedeelte van de groep tussen wachters en media voor de poort heftig loopt te discusseren. Ik stop het beeld en concentreer me op het vage uitzicht van wit wit wit en af en toe een stukje grijs.


Wolf


Het landschap verandert voor mijn ogen, de eerste bomen worden zichtbaar en na een tijdje nemen de bomen het over als voornaamste beeldvulling van de sneeuw. Het duurt niet lang of ik zie de contouren van een klein dorp. Het bestaat gedeeltelijk uit houten huizen met hier en daar een betonnen constructie. Ik laat de glider zakken tot vlak boven wat de centrale straat moet zijn.
Bij een kerkgebouw en een oude stenen vijver houd ik stil. Het sneeuwt niet meer en de kap kan rustig open. Geen mens of dier te bekennen. Alles ziet er uit alsof er al jaren niemand meer is geweest. Ik vrees het ergste voor de puur gemeenschap. Het zal geen pretje worden om hier een bestaan op te bouwen. Ik stap uit de glider en voorzichtig loop ik naar het kerkgebouw.
Voorzichtig betreed ik de gladde stenen trappen en duw tegen de grote houten deur. Piepend geeft de deur mee en een grote donkere ruimte wordt zichtbaar. Hier en daar komt licht binnen door openingen in glas en steen. Op de grond wemelt het van stukken hout, sommige verbrand. Dat is een oud teken van leven. Ik buk om een groot stuk hout op te rapen wat gedeeltelijk is verbrand. Hoe lang zou dit hier al liggen? Je zou het moeten kunnen zien maar ik heb geen idee hoe.
Ik loop een rondje door de kerk om te zien of ik verdere aanwijzingen kan vinden van recent menselijk bezoek maar helaas ik vind niets totdat ik mijn glider hard hoor piepen. Dat is een teken van beweging rondom de glider en dus gevaar. Ik ren naar de deur om te gaan kijken en zodra ik de deur open doe sta ik oog in oog met twee blauwe diepe ogen omgeven door wit haar en daaronder een zeer imponerend aantal tanden. WOLF. Ik reageer meteen en smijt de deur dicht en voel het gewicht van de wolf hard tegen de deur aan klappen. Mijn hart bonst in de keel, ik kijk door de spleet en zie de wolf versuft liggen. Op het plein lopen een grote groep soortgenoten. Ze zijn gigantisch maar zien er ook heel hongerig uit. De weg naar de glider is open echter als ik ga rennen dan zal ik waarschijnlijk halverwege al veranderd zijn in een ontbijt met spek.
Ik kijk met paniek om me heen en snap dan waarom de takken hier op de grond liggen.
Met een grote brandende tak voor me zwaaiend loop ik de deur uit, mijn benen trillen en ik glijd uit over de trap en val gelukkig op mijn billen op het plein. Versuft maar met de brandende tak in mijn handen zie ik de wolven om heen komen. Ik wist niet dat mijn hart zo hard kan kloppen. Het is alsof hij zegt: let op ik wil blijven kloppen, ik ben hier. Ik sta op en zwaai met de tak voor me uit. De wolven hebben respect voor het vuur en maken ruimte, echter ik moet nu zowel voor me als achter me afdekken en al draaiend en zwaaiend beweeg ik me richting de glider. Dan valt een wolf aan zonder bang te zijn voor het vuur. Ik voel hoe zijn tanden het hout ingaan en de kracht is dusdanig dat ik de tak niet meer kan vasthouden. Ik ren uit alle macht naar de glider en spring zowaar in een keer op de stoel. De glider reageert meteen op mijn beweging en glijdt met volle vaart naar links uit het bereik van de klauwen. Ik stel de lasers in op rood en maak een U bocht en val aan. De wolven weten niet wat ze overkomt, ze rennen in paniek weg terwijl de een na de ander geraakt wordt door de laser stoten. Weldra liggen tientallen wolven lijken over de straat. De wolven blijven bij de rand van het dorp staan en blijven kijken naar hun ontbijt.
Ik besluit om ze ook hier weg te jagen en vuur nog wat schoten af, wat tot gevolg heeft dat ook hier de aftocht wordt geblazen.

Mochten de leden van de puur beweging hier komen dan is vuur het enige wat ze kan helpen om de wolven te weerstaan. Ik besluit de houten huizen in de brand te steken. Weldra brand het halve dorp af. Dit vuur zal zeker een etmaal stand houden. Genoeg om een veilige inkomst een beetje te ondersteunen. Daarna geef ik de glider opdracht om vol gas te gaan.

Ander Glas

Ondanks dat dit een zeer comfortabel model glider is begin ik aardig stijf te worden van de beperkte mogelijkheden qua houdingen. Dagen en nachten gaan voorbij met amper veranderende landschappen met sneeuw, steen en bomen. Heel af en toe sporen van wolven maar geen enkel teken van leven. De glider glijdt een stuk comfortabeler maar ik begin het aardig zat te worden. Ik heb geen idee waar ik ben en hoe lang ik nog moet. Ik blijf stug de koers handhaven van zuidwest en zou toch een keer de bergen moeten gaan ontwaren waar van ik weet dat ze gaan komen. Soms stop ik even en stap naar buiten om mijn lichaam te strekken, de lucht voelt fris maar erg lekker. Veel beter dan binnen het glas. Dan ga ik weer verder met mijn tocht. Nog meer dagen en nachten glijden voorbij en de steppe blijft maar komen


Het glas wat ik ontwaar ziet er anders uit dan ik gewend ben. Dit is niet iets wat bij de bekende glas wereld hoort. Het is dunner en de spanwijdte is zeer beperkt. Er komen geen signalen door van energie of andere tekens van beschaving. Het land achter het glas ziet er onbewoond uit. Ik besluit het glas zuidwaarts te volgen en zet de glider een metertje boven het hoogste gedeelte van het glas en laat hem zachtjes vooruit gaan.
Een stukje verder wordt het glas breder en hoger, ik zie de contouren van oude huizen maar dan zie ik ook de openingen in het glas. Aan de zijkant zijn grote open gaten. In een van de gaten staat een oude roestige russische tank. Binnen in het glas staat er nog een half afgebroken.
Hier heeft duidelijk een gevecht plaatsgevonden. De tanks waren blijkbaar krachtig genoeg om het glas te breken. Ik laat de glider langzaam naar beneden zakken en ga de opening in van het glas en glijd richting de huizen. Bij het eerste huis maak ik een korte bocht de straat in en sta stil
Even staat mijn hart ook stil, voor mij verschijnt een wezen. Het is een man van zeker drie meter hoog en een dikke meter breed. Zijn ogen staan diep in zijn oogkassen en twee zwarte pupillen staren me strak aan. De wenkbrauwen boven de ogen zijn zeer dik en lopen in elkaar over boven de platte neus. Boven op zijn hoofd is een doek gespannen als zijnde een piraat. Zijn kleren bestaan uit dierenhuiden, vermoedelijk wolf en ten dele oude russische uniformen. Zijn armen zijn bloot, naast de indrukwekkende hoeveelheid haar op de armen vallen vooral de spieren op.
In een van de indrukwekkende armen is een speer geklemd ter grote van een kleine boomstam.
Deze man is vermoedelijk in staat de glider in een klap te vermorzelen. Ik draai de glider onmiddelijk om en wil het hazenpad kiezen echter nu zie ik achter mij ook twee andere reuzen staan. De linker is nog indrukwekkender door zijn grijze baard en de gevaarlijk ontblote boventanden en vooral de punt 50 die hij in zijn ene hand houdt alsof het een uzi is. Er zit niets anders op dan het activeren van de lasers en snel ook want een .50 daar kan geen Glider tegen op. Ik hoor hem een lage kreet geven ten teken dat de drie wat gaan doen. Mijn vinger hangt vlak boven de knop voor vuren als er een harde hoge gil hoorbaar is. Gelijktijdig kijken we naar de bron van de gil. Achter het glas aan de zuidkant, is een andere reus zichtbaar. Deze is van het vrouwelijke soort. Om haar heen en vooral tegen haar aan gedrukt zijn een vijftal kleinere reusjes te zien. In de handen van de reuzin is een baby zichtbaar. Op enkele meters van het gezelschap is de reden van haar gegil zichtbaar. Ze is geheel omsingeld door zeker een paar honderd wolven. Vooraan staat een grote grijze wolf. Zichtbaar de baas van de roedel. De reuzen beginnen te rennen en geven mij geen aandacht meer. De afstand is te groot, dat gaan ze nooit op tijd halen. De wolven zullen binnen enkele seconden aanvallen. Ik neem een besluit. Vol vaart spuit de glider vooruit. Langs de reuzen, die verbaasd kijken maar niet stoppen, glijd ik naar buiten en maak een u bocht terwijl ik het vizier richt op de grijze wolf. De schoten zaaien dood en verderf. Al vurend ga ik dwars door de vele wolven heen. Het lijkt op Mozes die de zee open ziet splijten. Nadat ik er door ben maak ik een u bocht en val de inmiddels vluchtende meute aan.
Niet veel later is de vallei rood van het bloed en bezaaid met de wolvenlijken. Ik stop de glider. Er zijn nog enkele wolven tussen mij en de reuzin. Ik druk nog een keer op de knop en ook dat probleem is geklaard. Het duurt niet lang of ook de reuzen arriveren op het slagveld.
De reuzin wordt omarmd door de grijsaard reus en de rest ontfermt zich over de kinderen.
Ik open de kap van de glider en blijf rustig kijken naar het familie/tafereel en juist op het moment dat ik er aan denk om verder te gaan, loopt de grijsaard mijn kant op met in zijn armen het lichaam van de grijze wolf. Vlak voor me bljft hij staan. Op enkele meters afstand is de reus nog groter en nog meer imponerend dan bij de eerste blik. Ik onderdruk aan alle kanten de neiging om hard weg te vliegen. De reus zakt door zijn knieen en legt de grijze wolf voor me neer. Dan pakt hij uit zijn kleren een voor hem klein mes, voor mij is het meer een dik zwaard. Hij steekt het zwaard of mes in de wolf en knikt mijn kant op. Ik knik maar een beetje glazig terug. Dan draait de reus zich om en loopt terug naar zijn familie

Berg

Ik had de grijze wolf zeker een volle dag met me meegezeuld, net zolang dat ik zeker wist dat de reuzen niet zouden zien dat ik hun kado respectloos op de grond gooide. Het zwaard hield ik natuurlijk. Dit was al weer meer dan paar uur geleden. De avond was inmiddels gevallen en ik liet de glider zelf de weg bepalen en zak in een onrustige slaap.
Verward wordt ik wakker, de sneeuw valt met grote hoeveelheden naar beneden. De glider probeert fel hoogte te winnen. Om me heen is wit en vooral zwart. Ik probeer te wennen aan het donker en zie dat het zwart niet de nacht is maar de wanden van bergen. Ik zie de contouren van rotsen tussen de felle sneeuw. De glider geeft aan dat de maximale hoogte bereikt is. De lucht is ijl en ik merk dat ik kort ademig ben. Ik moet echt heel hoog zijn. Ik kan er blijkbaar niet overheen maar moet er tussen door. De glider zoekt een weg en ik ben getuige hoe uren voorbij gaan tussen sneeuw en wanden. Ik heb de bediening dan al overgenomen. En zoek langzaam een weg tussen de stenen. Voor mijn gevoel kruip ik en ik heb geen idee of ik werkelijk vooruit ga.
Ik raak buiten adem en zie dan de waarschuwingslampjes branden. De brandstof cel raakt op zijn einde. Dat is nou niet een lekker moment. Ik moet een plek vinden waar ik kan stoppen.
De reserve cel ligt in de onderkant van de glider. Dat betekent dat ik moet stoppen en uitstappen om hem te verwisselen. Het zoeken heeft niet veel zin en de tijd wordt ook niet gegeven, de glider begint te haperen en ik laat hem zakken tot vlak boven een blijkbaar plat stukje. De kap glijdt open en ik wordt bedolven onder een lading sneeuw. Ik worm me naar buiten en laat me op de grond glijden. Althans ik voel hoe ik wegzak in de sneeuw. Met mijn rechterhand probeer ik de rand van de glider te grijpen echter ik voel hoe mijn evenwicht wegzakt en ik achterover val in de sneeuw. Ik voel nog hoe mijn hoofd iets hard raakt. De pijn komt onmiddelijk, gevolgd door het vele wit van de sneeuw waar ik in wegzak. Ik moet wakker blijven maar zak weg in een mix van wit en zwart.


Klooster

Mijn hoofd knalt uit elkaar van de pijn. Mijn hand zoekt de lijfpad en na enkele vegen begint de pijn te zakken. Ik realiseer me dat ik geen sneeuw voel maar lakens en kussens. Voorzichtig doe ik mijn ogen open. Ik zie een ruimte met vage witte muren met houten meubels, dikke tapijten en brandende kaarsen en kleine raampjes met gekleurd glas. Mijn handen voelen verband om mijn hoofd. Iemand heeft me hier gelegd. Vaag komt de herinnering terug aan de glider in de bergen.
Ik probeer rechtop te zitten maar voel dat het verstandiger is om weer te gaan liggen. De slaap komt direct terug.
Zijn naam Ngyuen, zijn hoofd is kaalgeschoren en hij draagt een oranje gewaad. Naast hem staat Yonin. Yonin was degene die mij gevonden heeft in de bergen. Nguyen praat, het zij gebrekkig mijn taal maar voldoende voor mij om hem te volgen. Yonin praat af en toe en Ngyuen vertaalt. Hij had al een tijdje geluid gehoord in de bergen van mijn glider en was gaan zoeken.
Hij vond de glider en begreep dat ik dichtbij moest zijn. Het had niet veel langer moeten duren of ik had als ingevroren museum object kunnen dienen. Met de lastdieren hebben ze mij en later de glider naar het klooster gesleept.
Als ik me vandaag goed genoeg voel mag ik de kamer voorzichtig verlaten en samen met mijn twee nieuwe kompanen het klooster verkennen.
Ik trek voorzichtig mijn schoon gewassen kleren aan. In plaats van mijn kekke sneakers krijg ik nu een paar indrukwekkende sneeuwlaarzen afgezet met bont. Ngyuen grijnst als hij de kamer binnen komt. Ik steek zeker anderhalve kop boven hem uit. Ik voel me dan ook een reus als ik in de gangen loop langs alle oranje mannetjes die allemaal stoppen met hun activiteiten en me lachend aankijken. Yonin staat in de gang de vloer te vegen en lacht als hij ons ziet aankomen en legt zijn bezem aan de kant. Eenmaal buiten moet ik wennen aan het felle licht.
Als mijn ogen eenmaal gewend zijn zie ik de binnenplaats waar nog meer oranje mannetjes druk bezig zijn met allerlei huishoudelijke activiteiten. In het zonnetje gaan we met zijn drieen op een stenen bankje zitten en kijken naar het schouwspel. Zeg Nguyen het valt me op dat ik alleen mannen zie en nergens vrouwen en kinderen, hoe kan dat en ik kijk hem een beetje schuin aan. Hij begit meteen te vertalen en Yonin begint hard te lachen. Er is een klooster aan de andere kant met vrouwen en kinderen. Daar mogen wij niet komen althans. Als beloning mogen we er soms, een keer per jaar heen. Yonin is vorige week geweest, op de terugweg vond hij jou. Wellicht begrijp je zijn goede stemming. Yonin begint weer te lachten en zegt een paar vreemde dingen. Nguyen begint te lachen: na zijn bezoek vond hij wel een hele vreemde baby op zijn weg en slaat me op de schouder.
Na een tijdje staan we op en moet ik mee naar een schuur aan de rand van het klooster. Daarbinnen staat compleet uitgeteld mijn glider. Geen enkele functie staat aan. Ik vraag mijn maten hem voor op te tillen zodanig dat de onderkant vrij komt. Uit het de lade daar haal ik de laatste brandstof cel en plaats deze in het voor compartiment. Onmiddellijk zweeft het gevaarte omhoog en blauwe lichtjes in de cabine gaan branden. Tevreden laten we mijn trouwe paard zo achter.
De volgende stop is de bibliotheek. Een grote hoge koude zaal met een geweldig lange houten tafel met aan de wanden kasten vol met boeken en bladeren. Ik kijk met verbazing om me heen en heb het gevoel in een archeologisch museum terecht te zijn gekomen.
Yonin pakt een lang perkament en legt die uitgespreid op de tafel. Ik zie een landkaart en ontwaar een tekening van het klooster en verderop nog een klooster, bergen, rivieren en zowaar enkele dorpen. Yonin legt inmiddels een tweede tekening daaronder en daaronder een derde.
Op de derde is duidelijk een glazen constructie zichtbaar die dwars over de tekening loopt. Mijn hart gaat sneller kloppen. Ik krabbel op een blaadje de routes en de coördinaten en kan haast niet wachten om weer te gaan op weg naar haar.


Hoi Glas!

Het afscheid is hartelijk, ik beloof met heel mijn hart terug te komen en ik ga er al gemakshalve van uit dat zij er dan bij zal zijn. De glider lijkt in topvorm, zonder moeite raast hij over de bergpassen, langs rivieren en na enkele uren wordt het landschap vlakker en dan wordt het glas zichtbaar.
Dit is het glas wat ik ken, ik zie de transportbaan en zo nu en dan de beweging van voortrazende gliders. Ik laat mijn glider omhoog gaan naar de bovenkant van het glas. Het kan niet lang duren of ik zal bij een gedeelte zijn waar het voedsel wordt verbouwd. Op die plekken zijn sluisjes waar de lucht en zon doorheen kan komen maar ook energie en netwerken. Nog voor ik zo een dergelijke plek zie beginnen alle systemen signalen af te geven. Op mijn display verschijnt dat ik 612 logo berichten heb. Ai dat is wel erg veel. Ik besluit ze nog maar niet te bekijken maar eerst in te loggen op het netwerk. Ik zoek naar de beelden van de camera die ik op onze plek achter het glas heb gezet. Ik zet de live beelden aan en een dame op een oosters bed wordt zichtbaar. Ik ben getuige van een soort sex lijn. Dat betekent dat ik een verkeerd beeld heb of dat mijn camera… ik blader door de beelden en merk dat alleen de eerste twee dagen beeld geven van het glas. Dan zie ik haar. Ik zie dat ze haar gezicht tegen het glas drukt en zoekt. Ze kijkt rechtstreeks in de camera. Mijn hart staat stil. Daarna verdwijnt ze in de achtergrond. Verdere beelden zijn er niet, maar dit is al voldoende om me even te verstillen. Terwijl mijn brandstofcellen worden opgeladen blader ik door de berichten. De puurwave is wereld nieuws en al gauw is de overheid er achter dat ik daar een rol in gespeeld heb. Mijn baas staat meerdere malen in beeld op mijn display. In het begin nog blij en waarderend over mijn laatste ideeen maar daarna steeds depressiever over de politie bezoekjes en de gelden die naar de terroristische beweging zijn gegaan. Ik besluit niet langer te kijken en geef vol gas en volg het glas naar het oosten.

Tegen het glas

Ooit was er een tijd dat mensen over de steden vlogen en de lichtjes konden zien zoals ik die kan zien van Teheran. Dit zijn beelden zoals die op oude foto’s zichtbaar waren van ver voor het glas. Kilometers lichtjes en streepjes en contouren van gebouwen, straten en reclames. Ik mijmer hoe ik haar dit zou laten zien, de schoonheid van de stad van boven en daarna de bergen en het klooster, de liefde van Ngyuen en Yonin. De sneeuw, de reuzen familie met het gebroken glas. De wolven en de puur kolonisten en tenslotte de wereld onder het glas. De stad verdwijnt een beetje uit het zicht. Het begint een beetje te schemeren als ik zachtjes daal naar de plek waar ik vaak was maar dan aan de andere kant van het glas. Ik zie de bloedspatten op het glas van het monster. De kap heb ik inmiddels open en vredig zak in een zachte slaap. Ik word wakker van een vreemd geluid, de glider piept waarschuwend, ik zoek het gevaar half slaperig als ik achter me een grote zwarte auto ontwaar die in volle vaart in mijn richting komt. Ik zoek mijn stuurknuppel maar ben te laat. Een kraak en vreselijk hard geknars ontstaat en ik voel hoe de glider een heftige knal krijgt en daarna vol tegen het glas aanslaat. Ik zie de stukken in de lucht vliegen als ik zelf ook door de lucht vlieg en met mijn benen hard tegen het glas sla. Ik voel nog de grond op mijn borst. Ik kan draaierig mijn ogen openen en daar ontwaar ik twee bekende figuren op me af rennen. Ik wil opstaan maar mijn benen weigeren. Ik zie een bijl omhoog gaan en weet dat dit het einde wordt en wacht op de klap en zak weg in een heftige draaicirkel.

Haar

De beelden die volgen lopen uiteen van dromen tot haar die naast me ligt. Wat nou werkelijkheid is en droom is in het begin zeer vaag. Soms word ik wakker en zie haar blote mooie rug.
Ik weet nog dat ik tegen haar aankruip en dan weer in soms bewusteloze slaap zak.
Dan komt de dag dat ik wakker wordt van haar handen op mijn borst. Ik voel haar blote lichaam en urenlang is er niets anders dan haar lichaam en de explosie van contact. Dit herhaalt zich vele malen en langzaam knap ik op. Waar zij eerst het initiatief nam ben ik nu in de leiding. Ik til haar door het donkere hol met huiden en takken en neem haar soms hard en soms zacht. Ik weet niet hoe lang het paradijs duurt maar uiteindelijk raakt het eten op en wordt de periodes van haar afwezigheid steeds groter en de buit waar ze mee terug komt steeds kleiner totdat ze terug komt met niets.
De honger neemt toe en haar afwezigheid steeds langer. Op een dag word ik wakker in een leeg bed. Ik besluit naar buiten te gaan in de schemering. Op weg naar de plek waar ik het glas hard heb geraakt. Wellicht is er nog iets van de glider aanwezig, misschien een paar voedsel pillen. Langzaam sleep ik mezelf naar de plek. Van de glider is niet veel over dan een paar schroeven.
Ik ga met mijn rug tegen het glas zitten en blijf daar een paar uur verstijfd wachten totdat ik een schim zie die langzaam nadert. Mijn hart klopt licht over maar ik zie al gauw dat zij het is. Vlakbij zie ik haar ogen, felrood staan. Ik wil haar omarmen en terwijl mijn armen zich strekken voel haar ik haar mond in mijn nek. Haar tanden voel ik mijn vlees binnenkomen en ik zie het bloed uit mijn hals gonzen en tegen het glas aanspatten met harde golven. Ik zie haar mes en voel een koude binnenkomst in mijn maag. Ik zie hoe het mes naar boven gaat. Ik voel het leven me verlaten. Ik ben voedsel denk ik nog. Ik zie nog haar ogen en als ik dan voedsel moet zijn dan maar voor haar en dan wordt het zwart.

Het roze kinderborstel sprookje

Het roze kinderborstel sprookje

November 16, 2011 Geschreven door Harald Opdracht voor gastblogger.nl - een sprookje 89 views


Er was eens een roze kinderborstel. Deze lag in de koninklijke handen van koning Johannes de Derde. Verbaasd keek de koning naar het voorwerp in zijn handen. Het meest bevreemdende was de kleur. Roze, in een totaal grijze omgeving in een totaal grijs paleis. Het was niet raar dat de koning dit voorwerp als eerste had opgemerkt toen hij deze kamer binnenkwam. Deze kamer waarvan de koning zich niet kon herinneren dat hij er ooit was geweest.

De hele ochtend was al raar vond de koning. Vanaf het begin van de dag liepen de dingen anders dan hij gewend was. Het begon al toen hij wakker werd.
Normaal gesproken werd hij gewekt door Lucas zijn trouwe lakei. Zachtjes werd hij dan wakker gemaakt met een sterke kop koffie binnen handbereik en een aangereikte handdoek om richting de badkamer te gaan. Maar dit keer ontwaakte de koning zonder gewekt te worden. Nergens was Lucas de lakei te vinden.
De slaapkamer van de koning lag direct naast de troonzaal met de grote vergadertafel. Normaal gesproken zouden de ministers al klaar zitten om de dag te beginnen. Vaak stond op de agenda welke onderdanen er vandaag jarig waren en welke onderdanen het verdienden om koninklijke aandacht te krijgen. Maar dit keer zat er niemand aan de tafel. Nee, al zijn hardwerkende ministers lagen in hun kleren op de grond te slapen met naast zich lege flessen wijn, die blijkbaar uit de kist kwamen die gisteren van de goede buren kado was gekregen.
De koning probeerde zijn eerste minister van staat wakker te schudden, maar na veel geschud kwam er slechts een vaag gekreun uit. Dit gaat niet werken dacht de koning. LUCAS, LUCAS schreeuwde de koning in het rond. Maar er kwam geen reactie. Nogmaals schreeuwde de koning: Lucas wil je soms de beul blij maken?
Hoorde de koning daar nu een plank kraken?
Het kwam van boven dacht de koning. Eigenlijk had de koning geen idee waar Lucas de lakei normaal gesproken sliep.
Vreemd, dacht de koning, sinds ik me kan heugen is de lakei al bij me en ik weet niet eens waar hij slaapt. Maar hij moet nu iedereen wakker maken. Het bestuur van het land kan niet wachten, geen seconde. Elke dag moet het land bestuurd worden, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, geen uitonderingen. Waarom eigenlijk, dacht de koning? Geen idee, maar het moet. En ook gisteravond had men doorgewerkt tot de koning te moe was om nog adequaat te reageren. De koning was naar bed gegaan maar de ministers hadden blijkbaar nog een leuk vervolg aan de avond gegeven.
Volgens mij gaat die trap daar naar boven, dacht de koning en hij besteeg de grijze, krakerige trap.
Daar boven aangekomen was het nog grijzer en vager dan het beneden was. Het hele paleis was grijs, met hier en daar wat zwarts, en de enige kleur was het rood van de haren van de minister van Landbouw.
Er waren drie deuren op deze etage waarvan twee vlak naast elkaar. De lakei had vast een kleine, bescheiden kamer zoals een bescheiden lakei betaamt. Het geld moest immers aan het volk besteed worden en niet teveel aan de koning en zijn bedienden.
Dus opende de koning een van de deuren en vond de borstel daarachter. De hele kamer was slecht zichtbaar en was in grijze nevelen en spinnenwebben gehuld, zodat van de kamer niet veel te ontwaren was.
Over de roze borstel in zijn handen verwonderde de koning zich. Wat moet een lakei met een roze kinderborstel? Hij zwaaide even heen en weer met de borstel, alsof hij de haren van een kind aan het borstelen was.
Een siddering van angst liep over de rug van de koning. Het leek wel of bij elke zwaai van de borstel de kamer steeds lichter werd.
Voorzichtig herhaalde de koning de zwaaiende beweging, en inderdaad de kamer was nu goed zichtbaar. Overal lagen poppen en kinderkookspulletjes en rechts stond een klein kinderbed. De koning wist niet wat hij moest denken en liep de kamer uit. Hij probeerde de volgende deur.
Ook deze kamer was helemaal grijs en beneveld en na enige tijd staren zag de koning een klein, rood object. Toen hij het voorwerp pakte, zag hij dat het een klein speelgoedautootje was. Een kleine glimlach kwam op zijn gezicht en hij hurkte op de grond om het autootje over de grond een slinger te geven door de kamer.
Het autootje gleed door de kamer en overal waar hij reed werd de kamer opeens zichtbaar. Dit was duidelijk een jongenskamer. Overal lagen autootjes, speelgoedberen en legoblokken. Wat heeft die lakei hierboven toch uitgespookt al die jaren? dacht de koning en toen probeerde hij de laatste deur.
Al weer was het nevelig achter de deur en de koning deed zijn best om een voorwerp te ontwaren, maar hij zag niets. Voorzichtig en op de tast, bewoog hij door de kamer tot hij de contouren van een bed ontwaarde. Voorzichtig kroop hij op handen en knieën op het bed.Bij de kussens aangekomen ging weer een rilling over de rug van de koning. Hij had het gevoel dat hij dit ergens van kende. Even legde de koning zijn hoofd op het kussen en weldra verdween de nevel uit de kamer en een prachtige romantische slaap kamer in rode en bruine kleuren kwam te voorschijn. Aan het voeteneinde zat Lucas de lakei.
Al liggende zei de koning verbaasd: Lucas!. Dit bed ligt eigenlijk wel lekker dacht de koning toen maar alvorens de koning weer verder kon praten zei Lucas. Eigenlijk heet ik geen Lucas, maar Snoes. Mijn werk zit er op, ik mag weer de huiskat worden van de goede fee. Uw straf zit er op. U zult uw volk nooit meer verwaarlozen en alleen met uw gezin bezig zijn.
De koning raakte steeds verbaasder. De lakei veranderde voor zijn ogen in een zwarte kat met grote witte snorharen. De kat gleed over het bed en gaf de koning een kopje en direct viel de koning in een diepe diepe slaap.Pappa, Pappa. De koning voelde 4 kinderhandjes aan hem trekken. Zijn lieve vrouw keek hem lachend aan bij het schouwspel van de kleine prins en de prinses op zijn schoot. Pappa, ga je met ons spelen riepen de kindjes.
De koning wreef even over de plek waar hij een baard verwachtte en zei kinderen ik ga eerst even werken. Ik heb het vermoeden dat dat ook zeker moet gebeuren en daarna gaan we voor alle ministers gekleurde uniformen kopen en een flesje wijn maar eerst kijken wie er vandaag jarig is.
En ze leefden nog lang en gelukkig!

Beste S

Beste S,

Geschreven voor gastblogger

Ik ben het zat. Ik kan niet anders dan deze brief schrijven, of zal ik zeggen Electronische Mail. Ik zat gisteren op mijn nieuwe home trainer uitgerust met internet en televisie. Een geweldige uitvinding want het is werkelijk reuzesaai om een uur te zweten op die fiets die niet vooruit gaat en dan is een beetje televisie afleiding best wel lekker. Dus gisteren was ik weer aan het proberen om minimaal een uur te zweten. Je weet het is nog maar een paar weken tot de beruchte avonden en dan moet ik de hele wereld rond gaan en dat is een topprestatie. Mijn rendieren trainen nu ook de hele dag, krijgen een speciaal ijzer dieet en de kabouters werken zich een kabouterhoedje om alle speelgoed en cadeautjes op tijd af te hebben. Kortom de uren U naderen dus de training gaat naar een hoogte punt. Dus ik zit op mijn fiets en wat schetst mijn verbazing, jij mijn concullega zit op de Nederlandse televisie sloom op een stoel, laat zich ondersteunen door een hoop zwarte mannen en heeft een kruk nodig om zich te verplaatsen. Dat irriteert me mateloos maar het toppunt is nog wel dat je je op allerlei plekken in dat kikkerlandje groots laat onthalen met optochten, stoomboten, duizenden mensen, burgemeesters, politie begeleiding en wat nog al niet meer van bombarie. Beste S, dit kan niet je neemt je vak niet serieus, je moet cadeautjes rondbrengen, gedichten schrijven. In plaats daarvan sluit je stiekem verbonden met grote warenhuizen die dan voor de cadeau aanvoer zorgen nadat ze het hele land onder een hoeveelheid folders bedolven hebben waarvan je een bos kunt kappen zo groot als een Zweedse provincie. Kortom S, houdt daar mee op en ga aan het werkMet groet X,Beste X…,
Het is al weer een tijdje geleden dat je de pen oppakte. De vorige keer was je zeer verbolgen over het feit dat in dit mooie kleine land de mensen liever mijn verjaardag vieren dan jouw heidense middeleeuwse gewoonte. Je noemde het een brutale plagiaat aktie alleen ter glorie van mijn Alzheimer Ego. Ja ik weet het nog heel goed ondanks jouw diagnose van demente oude man. Je schreef nog dat ik het niet in mijn hoofd moest halen deze grappen door te zetten in andere landen. Het is al weer een tijd geleden die brief, ergens rond de eeuwwisseling, dan niet die van 11 jaar geleden dan he.
Realiseer je je dat ik ondertussen wel alle schoenen moet vullen die alle kinderen in deze periode zetten. Nou ik had echt wel bewondering voor je prestatie, het aantal mensen op deze planeet groeit hard en je klus wordt steeds groter. Maar ik weet dat je al aardig aan het vals spelen bent. Ten eerste die rendieren van jou helpen je aardig met het bezorgen en volgens mij gebruik je oude toverkunsten om de tijd stil te zetten. Ja daar sta je van te kijken he ouwe Baghwan. De mensen hebben de link nog niet gelegd maar in Cern merkten ze de gevolgen al. Dus houdt maar op met die komedie, als je echt zo hard trainde zou die buik van je aardig weg moeten zijn. Nou de laatste keer leek je wel 8 maanden zwanger dus… Nou dag oude bromsneeuwpop. Het ga je goed.

S.

S
Je antwoord is het zoveelste bewijs dat verschrompeling echt heeft toegeslagen in die grijze hersenpan.
Wellicht is dat ook de reden dat je niet ziet dat de meeste pieten slecht verkleedde amateurs zijn. Ik verdenk je er zelf van dat je die cadeau’s helemaal niet zelf rondbrengt maar een geheim verbond hebt gesloten met de ouders in dat land. Bah een land van poldermodellen en lelijke premiers. Ik zou het allemaal best vinden als iedereen in dat land jouw feest vierde, nee er zijn een hoop mensen in het land die toch kerst vieren in plaats van jouw zoveelste verjaardag en er zijn zelfs mensen die beide vieren wat ik eigenlijk misbruik van de goedgevigheid vind. Weet je wel dat daardoor ik een aparte i-phone-applicatie heb moet laten maken omdat ik er anders niet meer uitkom. Die wel, die niet, die een klein beetje. Uren extra kost me dat, ja vind je het gek dat ik de tijd af en toe een beetje moet manipuleren
Maar daar zal jij wel niets van snappen want volgens mij zit jij liever op een troon met kleine kinderen op je schoot. Dat schijnt nogal een gewoonte te zijn in dat land bij andere malloten die door de paus aangesteld zijn. Er schijnt zelfs een film van je gemaakt te zijn genaamd de Sint. Ja een horrorfilm. Echt ik denk dat ik die maar onder elke kerstboom ga leggen. Even de kabouters bellen. Goed idee zeg
Nou tabee

X

X
Wat is dit nou weer voor een seniel stuk electronische bagger wat je daar stuurde. Waarschijnlijk wordt het tijd dat je eens een vrouw gaat zoeken in plaats van je heil te zoeken bij die kabouters en je rendieren. Weet je wel dat je hele enge ziektes kunt krijgen van sex met dieren. Die beesten hebben niet voor niets zo een rode neus. Erg aanmatigend moet ik zeggen. De kinderen genieten heel erg van de Sint in dit land en ja alle cadeautjes breng ik samen met mijn trouwe pieten rond. Natuurlijk lopen er erg veel hulp sinten en hulp pieten rond. Dat is natuurlijk om mij te helpen en omdat ik zeer populair ben. Je bent nog steeds jaloers en ik ga hier geen woord meer over vuil maken

S

S
Oude seniele klootzak, ik zal speciaal jouw spaanse bungalow onder laten schijten door de zogenaamde geslachtszieke rendieren. Kom je aan Rudolph dan kom je aan mij. Zak er maar in
X

X
Je bent het niet eens waard om in de zak te stoppen. Trouwens we hebben geen zakken waar die buik in past.
S

S
Dat je stoomboot maar tegen de eerste beste ijsberg mogen crashen en dat de haaien sint met pepernoten mogen eten.
X

S
Klootzak
X

X
Viezerik
S

S
Btw wat doe jij met oud en nieuw? kom het eens op de poolcirkel vieren, ik zorg voor wodka en Lapse lapdanseressen.
X

X
Goed idee, is weer wat anders dan Flamenco en Rioja, ik zie je dan
S

Ps. je ziet er al een stuk slanker uit, waar heb je die fiets gekocht ?

X

Doodsgeil

Doodsgeil

December 4, 2011 Geschreven door Harald Opdracht - situatie 137 views voor gastblogger


De deur is dicht. Alle sloten zijn dichtgedraaid. Het raam naast de deur is er helemaal uitgevallen. Ik trap de achterkant van de antieke kast eruit en gebruik de planken om het raam mee te dichten. Tussen de planken zit een brief. Die bekijk ik later wel.
De laatste spijkers die ik kan vinden, compenseer ik met bergen ducktape. Ik moet opschieten, ik voel het gevaar van buiten komen. Het raam mag niet meer open. Ik snap trouwens niet hoe ik binnen ben gekomen. Net stond ik nog aan de andere kant van de deur, met het gevaar achter me. De sleutels pasten niet op de sloten en ik voelde de paniek groter en groter worden.
Wellicht is het woord angst beter dan paniek. Of misschien een mix van paniek en angst.
Daarna is er een leegte. Hoe ik binnen ben gekomen weet ik niet, maar ik moet binnen blijven.
De kamer is vreemd en toch bekend. Ik ga op de grond zitten met mijn handen op mijn hoofd en ben stil.Ik loop de lift uit naar de afdeling waar ik werk. Ben ik te laat? Iedereen is er, maar niemand kijkt naar me op. Ik loop langs de werkeilanden naar het laatste eiland in de hoek. Mijn eiland. Zelfs mijn naaste collega’s kijken niet op bij mijn verschijnen. Ik zie mijn tafel, hij is leeg. Geen computer, geen stapels papier, geen koffiebekers. De tafel is leeg, helemaal leeg. Ik wil hier weg, ik hoor hier niet. Niet nu. In de verte zie ik de lift. De poort naar de vrijheid, de poort naar rust.
Haar ogen zijn hemelsblauw met mooie lieve rimpeltjes. Ik voel haar hand op mijn wang en zie haar lieve lach. Ze is mooi, maar ik ken haar niet. Ik ken niemand met zulke blauwe ogen en met rode haren in vlechten gewrongen en toch is ze aardig voor me, alsof ik erg belangrijk ben voor haar.

Ik had haar gevonden op een datingsite. Sandy is haar naam, althans, als dat haar echte naam was. Er volgden wat mailtjes over en weer en daarna gaf ze me haar facebooknaam. Ik kon niet wachten tot ik thuis achter de pc kon kruipen.
Er stonden enkele foto’s op haar profiel. Ze maakten me alleen nog maar geiler. Ze had piekerige, blonde haren en slome ogen met piercingen daarboven. Ook piercingen door haar lip. Niet het typetje waar je gezellig mee uit eten gaat naar een fancy restaurant. Hooguit een erwtensoepje bij het krakerscafe. Ik snap ook niet dat ze op me reageerde. Ik, burgelijke Hans die bij de gemeente werkt. De maanden alleen maakten me echter radeloos. Hoe meer de tijd vorderde, hoe minder kritisch ik werd. Twee dagen later, op een tijdstip dat ik allang moest slapen, kwam ze online

Ik voel koude lucht. Dat moet van boven komen. Er staan toch geen ramen open in mijn slaapkamer? Ik loop de trap op en open de deur van de tweede etage. De koude lucht komt me tegemoet. Ik zie wolken en lucht. Het halve dak is weg en in de muur zitten hele grote gaten.
Het lijkt wel of het huis langzaam afbrokkelt. Mijn hart klopt als een razende en ik sluit de deur. Ik zoek allerlei meubelstukken om de deur te barricaderen. Het zweet loopt over mijn hele lichaam. Mijn lichaam wordt steeds zwaarder.

Mijn lichaam trilt opeens van de kou en toch zweet ik. Ze wast mijn voorhoofd met een koud washandje.
Ze doet het snel en grondig alsof ze het heel vaak doet. Wie is zij toch, deze roodharige dame met de lieve, blauwe ogen?. Ik wil haar bekijken maar dan is het weg. Althans ik ben weg, weg van de plek waar zij net was.

MIjn gezicht ligt in een kussen gedrukt. Ik voel de kracht die mijn gezicht steeds harder het kussen in drukt. Ik wil ontkomen, maar hij is te sterk. De pijn in mijn rug en onderlijf is ondraaglijk. Wat hebben ze gedaan?. Ik zie met een oog Sandy. Ze heeft een vreemde glimlach, alsof ze geniet. Het lijkt wel alsof ze nu echt sexueel opgewonden is.

We hadden na drie uur videochatten bij haar thuis afgesproken. Ze deed halfnaakt open en sleurde me zonder woorden naar de slaapkamer. Al snel lagen we op het bed en ging ik bij haar binnen. Het waren maar enkele bewegingen, toen de man binnenkwam. Groot, harig met een enorme buik. Zijn lichaam onder de tattoos en zelfs zijn geslacht was bewerkt met stukjes ijzer en tekeningen. Ik kreeg niet eens de tijd om uit haar te gaan.Kllappen volgden en ik werd het kussen in gedrukt.

Mijn hoofd bonkt van de pijn. Ik zit op de grond en ik voel weer koude lucht. Ik zie hoe de stukken hout van het raam door de kamer vliegen. Ik voel het grote gevaar naderen en ik weet niet meer waar ik heen moet. De angst is te groot. Ik doe mijn armen over mijn hoofd en ik maak me klein en roep mamma mamma mamma en huil.

Dan wordt het stil, het lijkt wel of de wind stopt en het geluid uitgezet wordt door een regisseur.
Ik kijk op en zie dat de muren vrijwel weg zijn. Op de bank zit hij. Hij, de laatste man die ik zou verwachten. In zijn handen ligt de brief die uit de kast komt..

Hij heeft datzelfde mooie wollen pak aan als toen. Ik zie de lichte stoppels op zijn kin en de vertrouwde smalle, grijze snor. Ik sta op en ga naast hem zitten op de bank. Mijn angst is verdwenen. Mijn vader is er en vroeger kwam dan alles goed, dus nu ook.
Pappa wat doe je hier, vraag ik, je was toch dood? Ik heb je zo gemist de afgelopen twintig jaar.
Mijn vader lacht en ik voel zijn hand op mijn schouder. Wat zeur je nou zoon? Ik was er elke nacht in vrijwel elke droom en bij elke vraag wist je dat ik je antwoord gaf. De brief is trouwens van mijn moeder, jouw oma. Ze wilde je waarschuwen voor je eigen tekortkomingen. Vrouwen en drank waren mijn zwakten. Maar ik zocht tenminste de goede uit, dat kan ik van jou niet zeggen.
Pappa, zeg ik en ik leg mijn hoofd op zijn schouder. Wat moeten we hier nou doen?. Het huis valt uit elkaar. Mijn vader kijkt me aan en staat op, pakt mijn hand en helpt me overeind. Kom maar zoon. Ik heb je hier destijds gebracht en nu moet ik je weer meenemen. Ik weet dat ik hem kan en moet vertrouwen en loop met hem mee.

De zuster voelt de pols van de man en luistert naar het hart. Ze weet dan dat het over is. Ze staat op om de dokter te gaan halen. Ze kijkt even naar de man. Jammer, denkt ze. Hij is best lief. Net bij het wassen was hij er nog. Ze schikt haar rode vlechten en verlaat de zaal.

De Meeuw op zolder

(eerder geschreven voor www.gastblogger.nl)



Ik had het nooit moeten roepen. Echt het was sterker dan mij. De meeuw op het schilderij blijft me aankijken. Ik hoor de buurman roepen: “waar is de klootzak”. De meeuw blijft me onverstoord aankijken. Het is een klein schilderij, het lijkt niet eens goed. De verf is er duidelijk te dik en soms te dun opgesmeerd. Sandra’s moeder heeft al jaren een kunstenaarstik. Ze schildert de meest veelzijdige wangedrochten. Dit is uit haar vogel-en Texelperiode. Beneden op het toilet hangt nog een ooievaar en in de keuken een kip met kroost. Gelukkig is ze nu van het schilderen overgestapt naar beeldhouwen. Nog meer stillevens van bedorven appels of mannelijke naakten kunnen we niet meer verdragen.
Ellen. Ik had haar zien opgroeien.
Altijd als ik in de voortuin zit, gaat mijn blik opzij in de hoop dat ik haar kan zien dartelen. Vriendjes kwamen er op een gegeven moment steeds meer. Eerst op de fiets, dan op brommers en scooters en uiteindelijk kwamen ze met de auto. Haar laatste vriend was een jongen met rood haar en een Opel Corsa met dikke banden. Die hield het best lang vol.
Roy heet hij, dat heb ik haar eens horen roepen.
“Weet je wat Meeuwen Management”, is zegt mijn collega Sjoerd bij de verzekeraar. Ik werk al een jaar of vijf bij het bedrijf met het hoogste gebouw van de stad. Ongevallenpolissen doe ik en Sjoerd ook.. “Geen idee”, grijns ik. “Nou”, zegt Sjoerd, “dan komen ze krijsend de kamer binnenvliegen, schreeuwen allerlei onzin , poepen alles onder en vliegen dan weer weg”. We liggen in een deuk.
Op zolder moet een schilderij liggen van een meeuw. Het zou toch lachen zijn om die op het buro te plaatsen. Sjoerd en ik zouden dan helemaal in een deuk liggen als Achmed weer wat riep. We hoeven dan alleen maar naar de schele meeuw te kijken en onze dag was weer goed.
Ik loop de smalle trap op naar de zolder. Ik heb mijn paarse trainingsbroek aangedaan en een oude sweater. Ik schuif wat dozen opzij plus een oude blauwe matras die we hebben bewaard voor loges. Daar zijn de wangedrochten. Ik leg ze naast het matras en ga zitten. Dan hoor ik haar stem. “Dag buurman”, zegt ze. Ik kijk naar de tussenwand met de buren en zie dat de laatste lekkage een groot gat heeft gemaakt. “Kijk”,zegt Ellen, en ze pakt een plank en binnen enkele seconden is er zoveel ruimte dat ze mijn zolder binnenstapt. Verbijsterd zie ik haar op zolder dartelen in een zwarte legging en een naveltruitje. “Ik was schilderijtjes aan het zoeken”, stamel ik met een net iets te laag ingezette stem. Ik ga nonchalant op het matras zitten en pak de meeuw. “Weet je wat Meeuwen Management is?” Ellen gaat naast me op het matras zitten en zegt: “wacht, ik zie een grappig schilderijtje.” Ze gaat op haar buik liggen en pakt met haar smalle handen een schilderijtje met rottend fruit. “Zijn dat appels”, vraagt ze. Ik kijk naar haar billen die vlak onder me zijn. Mijn hand wil er naar toe en maakt aanstalten om deze te voelen maar ik blijf er enkele centimeters boven hangen. “Pedofiel”, roep ik in gedachten.Ik voel een knetterharde erectie. Ik wil aan andere dingen denken maar dan voel ik haar hand op mijn harde geslacht.
Het eindigt met twee naakte lichamen. “Dit is wat ik wilde”, denk ik. “Eindelijk geeft het leven mij mijn deel. Het deel waar ik recht op heb, een mooi lief,jong lichaam en ze vindt mij mooi.”
Heel vaak ben ik daarna te vinden op de zolder op het matrasje, luisterend naar haar verhalen over Roy en de opleiding tot kapster. Ik vind het allemaal best als ik haar ondertussen maar mag beminnen. Als ze er niet is, klim ik zachtjes door het gat. Als ik mijn hoofd door het trapgat steek kan ik door een een raampje haar kamer zien, vol met poppen en pruiken en meisjes dingen.
Dan opeens staat de Opel Corsa er weer en al gauw ligt er een brief op het matras. De inhoud laat zich raden
Sandra is niet thuis en de kinderen zijn ook weer compleet verdwenen, wellicht op hun kamers,wellicht ook niet. In de ijskast staat een koude fles rosé. Binnen een uur is deze vrijwel leeg.
Het is al donker buiten en ik zou zo graag weer eens op het matras met haar...
In een dronken, geile bui loop ik de zolder op, kruip door het gat en kijk door het trapgat.
Ik zie de grote witte, blote voeten van Roy en een paar magere, witte benen met aan het einde van de benen haar prachtige, witte billen die omhoog en omlaag gaan. Ik moet blijven kijken totdat zij haar hoofd omdraait en me recht aankijkt. Het is geen blik die zegt, fijn je te zien ,maar meer ,Godverdomme. Heel snel vlucht ik terug naar mijn zolder en naar beneden..
De volgende avond belt de buurman aan. Ik leg mijn krant neer en wacht gedwee mijn lot af. Geen woord over Ellen. De buurman had het gat opgemerkt op zolder en wil dat met gipsblokken repareren en of ik mee wil delen in de kosten. “Ja”, zeg ik ,”natuurlijk” en de buurman, meestal een strenge politie man gaat tevreden na een kop koffie weer weg. “Goh”, zegt Sandra “ik dacht dat je het zo‘n eikel vond”
Dagen verder. De zolder is al een tijdje niet meer gedeeld. Het muurtje is er stevig ingezet.
Beneden staat een glas wijn voor me klaar en ik ruik de lasagne. Sandra heeft haar best gedaan Al gauw komt de aap uit de mouw. “Hans, de buurvrouw was vandaag hier, je weet wel van hiernaast, de vrouw van Wiebe de politieagent. Ze waren zeer over jou te spreken. Je was zo vriendelijk over het muurtje dat ze ons een gunst wilden vragen. ze willen onze tuin lenen de zesde van de 6e maand. Dan zetten ze een grote tent op in onze beide tuinen en vieren dan hun feest.” Mijn hart staat stil.”Wat voor feest”,vraag ik. “Nou,de receptie van de bruiloft van hun dochter.”
Ik zit op het tuinstoeltje in de zon. De tapbiertjes smaken goed. Ik voel dat mijn woorden al wat moeilijker gaan door de drank. De buurvrouw komt tegenover me zitten en kletst de oren van mijn hoofd en ik doe net of ik het allemaal begrijp. De prijs voor stilzwijgen is hoog. En dan loopt ze onze kant op, ze gaat naast haar moeder staan in het vlekkeloze wit.” Je ziet er helemaal niets van he, ze is toch al vier maanden” en wrijft over de buik van haar dochter en ondertussen tel ik vier maanden terug en kom uit op de zolder.
Ik sta op en maak de grootste fout van mijn leven en roep: het is van mij, het is van mij.
Zij rent huilend weg en Ik vlucht naar zolder, iedereen verbijsterd achter latend en daar zit ik nu. Wachtend op mijn lot. Laat me maar hier bij de meeuw en op het matras. Laat me maar.

Svetlana!

Amsterdam is de plek waar ik ben geboren, mijn hele leven al woon ik hier en ik ga er van uit dat ik hier ook weer het leven zal laten.
Ik houd van deze stad in al mijn vezels en aderen.
Mijn naam is Harald, ik ben getrouwd en vader van twee schattige kinderen en ik woon natuurlijk in deze stad.
Ik heb Sveltlana leren kennen als een lieve moeder van haar dochter en heb met afgrijzen naar haar verhaal geluisterd wat ze me laatst uitgebreid op een schoolfeest vertelde. Het feest is langs me heen gegaan, toen alle feestgangers al lang vertrokken waren en de laatste troep werd opgeruimd zaten Svetlana en ik nog uitgebreid te praten over Amsterdam en met name haar verhaal. Het doorvertellen van dit verhaal is essentieel voor deze stad en ik hoop dat je er wat mee kunt. Wellicht geef ik dan wat terug aan deze stad die mij zoveel geeft.



1
Jan heeft het al een paar dagen in zijn hoofd om s’ochtends een kleine omweg te fietsen op weg naar zijn werk.
Hij heeft voor zijn begrip veel geld in zijn zak, 50 euro huishoudgeld en ook nog 50 euro om met de kinderen op stap te gaan aanstaand weekend. Bij het Centraal Station rijdt hij in plaats van naar de Nieuwezijds de Zeedijk op. Het idee broedt al dagen in zijn hoofd, hoe langer het duurt hoe groter de geilheid.
In het handwerk heeft Jan al dagen geen zin meer en het verplicht passief op de rug liggen van Anja, wachtend tot hij klaar is heeft hij nu ook wel gehad. Hij weet niet wat hij aan moet met Anja. Het lijkt wel of het haar niet meer interesseert. Het zal hem niet verbazen als ze tijdens de daad de Libelle gaat lezen.
Jan speelt al lang met de gedachte om vreemd te gaan. Je kan beter naar de Wallen gaan, zei een oude vriend. Hoeren kletsen niet en kloppen niet aan je deur met een dikke buik. Deze ochtend staat hij dus eerder op, haast zich en roept iets over een vroege vergadering met het team.
Inmiddels is hij op de Wallen aangekomen. Veel ramen hebben dichte gordijnen, topdrukte blijkbaar. Hoeveel mensen zouden voor hun werk.. . grijnst Jan in zichzelf. Hij loopt inmiddels met zijn fiets aan de hand over de smalle gracht. De ramen met de donkere dames laat hij voor wat het is al lachen ze wel lief. Bij het raam op de hoek waar de gordijnen dicht zijn hoort hij een licht tikje, hij kijkt omhoog en ziet een blonde dame in een kort bikini broekje en een roze bh. Ze kijkt niet geinterresseerd maar toch kan Jan niet ophouden met staren. Ze sluit de gordijnen en even later gaat de smalle deur open en daar staat ze op mooie witte blote voeten


2
Svetlana is nlij dat ze in het plaatselijk cafe in haar dorp toch wat ged; kan verdienen. Het cafe stelt niet veel voor. Er staan plastic tafeltjes waar hier en daar een stukje ontbreekt. Op het menu staat meestal een vage soep en goedkoop bier en waterige wijn uit de streek. Soms is er zelfs brood bij, al moet die wel lang in de soep alvorens die een beetje eetbaar wordt.
Het werk levert niet veel op, net genoeg om het huisje waar haar zieke moeder en haar kleine dochtertje met haar wonen, van stroom te voorzien.. De vader van haar Julia was hem al gepeerd voordat haar buik maar een beetje dikker werd. De geldnood was met het kind er bij nog groter geworden.
Uit ellende was ze hem gaan opzoeken in het nabijgelegen dorp. Op het adres vond ze een dame met drie kinderen, manlief was in Belgie bezig met een verbouwing. Ze hield wijzelijk haar mond maar. Haar moeders gal komt bijna elke nacht in actie. Ze hoort vanuit haar bed zacht kreunend rondjes lopen door de kamer. De arts heeft aangegeven dat er niets aan te doen is behalve opereren. De operatie zal een aardig bedrag kosten. Voor dat bedrag zal ze zeker 10 jaar aan een stuk door moeten werken zonder verder een cent uit te geven.

3
Igor stopt de BMW een stukje voor het dorp. In het handschoenenkastje legt hij het pistool dat naast hem op de passagierstoel ligt en uit het kastje pakte hij een ijzeren doosje. Op de bovenkant spreidt hij wat wit poeder en met een gouden pennetje snuift hij de witte motor door elke neusgat naar binnen. Hij gromt, tijd voor drank en actie. Het doosje kan weer terug en weldra spuit de BMW M5 over het zanderige pad richting het dorp. De rit heeft langer geduurd dan verwacht, hij moest in Munchen even langs Vladmir, en dat even ontaarde in enkele nachten waar een paar nieuwe meisjes uit Bremen opgevoed moesten worden. Igor wist daar wel raad mee en Vladmir zorgde dat het blikje goed gevuld was voor de rest van de rit. Vladmir met zijn broers zullen een dag later naar dit dorpje komen mits Igor dat niet afmeldt met een smsje.
Op het dorpsplein parkeert hij zijn zwarte auto met geblindeerde ramen. Igor staat even stil naast zijn auto. Hij is zeker 1 meter 95 en onder zijn zwarte t-shirt pronken harde, harige en getrainde spieren. Om zijn pols zit een horloge waar de tijd op zelfs een kilometer afstand nog te lezen moet zijn. Igor stapt richting het stoffige lokaal.

4
Roderik kijkt uit het raam naar de brede Amstel. Zijn vergadertafel is bezaaid met stukken en koffiebekertjes staan er tussen. Sommige nog half vol en er is zelfs een schoteltje met het restant van een stukje gebak omdat de gemeentesecretaris vandaag jarig is.
Het afgelopen half uur heeft hij de voortgang doorgenomen met zijn favoriete ambtenaar Joris over het project “Nieuwe Huis”. De burgemeester was eigenlijk tegen, dit kon je carriere helemaal verwoesten en heel misschien breken. Weet waar je aan begint. In de Tweede Kamer zijn sommige partijen al een offensief begonnen. De kranten smullen van de rel en het einde van zijn carriere wordt voorspeld. Roderik grijnst, hij kent de volgende stap in zijn strijdplan. Dit keer met hulp van de landelijke partijvoorzitter. Toen hij Andre zijn plan vertelde wreef die een paar keer over de enkele haren die nog op zijn hoofd zaten en zei; ik ken precies de goede man en laten we de knuppel nu maar echt in het hoenderhok gooien want het heeft lang genoeg geduurd. Op het buro van Roderik ligt de laatste Parool met op de voorkant de foto van Roderik met de zeer controversiele filmmaker Anton Gamon. Anton in een blauwe tuinoverall, Roderik in een blauw pak met felrode das. Ze proostten op de foto. Op de muur stond een teller die op 2332 stond. Het aantal minuten voor dat de website www.ikbetaalvoorjou.nl live zou gaan.
Roderik besluit vandaag maar eens wat eerder te stoppen. Op weg naar huis zal hij nog even langs de burgemeester lopen, die heeft tenslotte straks het driehoek overleg en kan dus wel wat aanwijzingen gebruiken.


5
Eva kijkt in het kleine ronde spiegeltje terwijl ze haar lippen tuit om weer wat vers rood aan te brengen. Steve en Liong zijn in een melig gesprek beland over een nieuwe agente die naar Artis was gestuurd omdat er ingebroken zou zijn bij ene mevrouw Tanja. Tanja was het nieuwe nijlpaard en toen de agente woedend met wilde verwarde haren weer op het buro verscheen, zaten alle mannen stiekem in hun vuistje te lachen. En waren er veel slakroppen gestolen? had Steve geroepen, Achter het glas hoorde Steve de commissaris met een kraaienstem roepen en dat is weer een aantekening Steve.
Hij draait wel weer bij als de commissaris voor de zoveelste keer overstelpt zou worden met complimenten van de Hoofdofficier van Justitie. Misschien is de bonus dit keer genoeg om een weekje naar de zon te gaan, Eva gaat vast niet mee, hij bewondert haar strakke rok met de tattoepanty en de hoge hakken. De bloese laat niet veel te raden over. De mannen die voorbij lopen, houden allemaal hun pas in. He, even opletten, zegt Liong. We moeten wat aan de beveiliging doen, die lui kunnen zo doorlopen naar de ramen en wie weet wat voor wapens die grapjassen bij zich hebben. Het ging dus helemaal fout met die Marokkanen. Tja, zei Steve, als we daar allemaal blauw neer zetten komt er geen klant meer en dan kunnen we het “nieuwe huis 2” wel meteen sluiten. Misschien wat steekproeven op wapens dan maar in de buurt of toch wat toegangspoortjes. Hoe doen ze dat in de Arena eigenlijk? vraagt Liong. Steve weet het wel, Ajax is zijn echte liefde. Eva zegt iets in een van haar onbegrijpelijke talen terwijl ze haar spiegeltje opbergt.


6
Jan loopt achter het bikinibroekje aan de trap op.. Fifty, roept ze. Dat heeft Jan wel verwacht en zijn hart klopt hard in zijn keel, het gaat lukken. In het kamertje staat een bed, een stoel en een wastafel. Aan de muur hangt een poster van Lady Gaga. De poster lijkt totaal niet op haar plek. Voor Jan het door heeft is hij verlost van zijn broek en met een halve erectie wordt hij richting de wastafel geholpen. Na wat watergekletter schuift ze een condoom om zijn kleine Jan. Dat doet ze met haar mond, hetgeen Jan al bijna doet klaarkomen. Het is een ontzettend opwindend gezicht om haar tong nog even aan het werk te zien, waarna ze hem meetrekt het bed op. De blauwe plekken op haar bovenarmen vallen hem op terwijl hij bij haar binnen schuift. De roze bh blijft nog steeds aan. Ze kronkelt onder hem. Dit is wat hij wil, langzaam komt de man in hem boven. Een zeer oude fantasie komt in hem op. Met nog meer hartkloppingen vertelt hij dat nog een extra 50 euro wil betalen. De kinderen kunnen ook wel naar de speeltuin. Ze knikt en gaat meteen op haar knieen zitten en hij schuift zijn kloppende Jan in het kleinere stergaatje. Terwijl hij naar haar rug kijkt en vreemde plekken ontwaardt kan hij het genot niet meer aan en laat... los.




6
Svetlana bibbert even als ze haar broekje weer aan doet. Het blijft pijn doen, ze hoopt dat de volgende de normale weg zal bewandelen. Haar benen voelen slap als ze voorzichtig de dikke zwarte gordijnen open doet en het felle licht de kleine rode kamer in laat.
Het liefst zou ze nu een kopje thee gaan drinken bij Anna en de dag vergeten, maar ze weet dat er een kleine kans is dat Igor of een van zijn mannen vanaf de straat naar het raam kijken. Igor weet heel vaak hoeveel klanten ze heeft gehad zonder dat zij het vertelde. Ze vermoedt dat een van die junkies op de brug een extra centje verdient omdat zij hem wel heel vaak daar rond ziet hangen. Als Igor hoorde dat het gordijn dicht bleef terwijl een klant al weg was dan waren de rapen gaar. Ze gaat op de barkruk voor het raam zitten en zoekt haar make up. Ze loopt naar het kastje en ziet op de grond een pas liggen. Het is een soort electronische bankpas, er staat ook een logo op van een bekende Nederlandse bank maar ook een foto van de klant die net is geweest. Jan van Afstelten staat er bij met een code EP321983. Ze loopt met de pas naar het raam om te zien of hij nog in zicht is maar dan bedenkt ze zich en loopt terug naar het nachtkastje en plaatst het pasje in dezelfde la als het gelddoosje.
Ze gaat weer op de kruk zitten en ziet hoe een groep,waarschijnlijk toeristen uit India, samen met een typische Nederlandse man onder haar raam doorloopt. Een groot gedeelte van de mannen kijkt naar boven en Svetlana wil nu liefst weer opstaan en uit het zicht gaan. De sex is nog minder erg dan de constante confrontatie, zeker nu ze ook weet dat dit nooit klanten zullen worden.
Echter, Igor kan kijken, dus opent ze haar mond een beetje en tuit haar lippen. Ze hoopt intens dat deze dag nog wat klanten zal brengen. Niet omdat ze snakt naar de klanten maar als ze voldoende geld binnen brengt bestaat de kans dat Igor haar met rust zou laten vanavond en dat ze niet hoeft mee te gaan naar een van die vreselijke happenings die Igor voor vriendjes of dronken buitenlanders organiseert. Hier in dit kamertje heeft zij de macht en laten de mannen zich gedwee naar de wastafel loodsen en accepteren zij de rubberen vacht. Op die feestjes is ze vaak gedwongen het met meerdere mannen te doen terwijl Igor of een van zijn vriendjes toekijkt en ingrijpt als het niet voldoende is. Dat ingrijpen heeft al aardig wat blauwe plekken opgeleverd. En als ze dan vraagt of ze nog extra geld krijgt, zal Igor lachen en zeggen: je contract is inclusief overwerk schatje en de rest laat zich raden.


7
Igor heeft al gehoord van de blonde dame die in dit vreselijke gehucht werkt. Het is niet moeilijk haar te ontdekken al is het vrij donker in het binnengedeelte. Hij zoekt een rustig plaatsje op een van de stoeltjes op het terras in de schaduw van de boom. Rustig haalt hij een sigaret uit een koker en terwijl hij de zippo laat zwiepen staat zij voor hem met zo’n typische norse oostblok blik. Koffie en Wodka, doe de fles maar en kijkt haar strak aan terwijl hij zijn zippo terugsteekt en zachtjes over zijn behaarde arm aait. Als de fles leeg is vraagt hij nog om een koffie en zegt dat hij wel wil betalen. De dame loopt naar binnen en komt terug met een klein blaadje met een bedrag waar je in Amsterdam nog niet eens een kroket voor kunt kopen.
Hij geeft haar een biljet van 50 Euro en zegt houdt de rest maar als ik je wat mag vragen.
Svetlana kijkt verschrikt, ze is heftig verbaasd, dit is echt veel geld, genoeg om de arts te betalen, genoeg voor een paar weken vooruit. Wat wil je vragen zegt ze angstig over het mogelijke antwoord. Igor kijkt haar strak aan en zegt ik zoek een hotel in de buurt en ik wil jou meenemen.
Svetlana raakt in een staat van opperste verbazing. Een dergelijke vriend zal haar leven wel een stuk gemakkelijker maken. Zijn ogen zijn schitterend en lief, daar kan toch geen kwaad inzitten. Ik werk tot zes uur zegt ze en kijkt naar de klok op de kerk. Geen probleem zegt Igor met een verleidelijke glimlach en breng nog maar een fles.


8
Roderik is niet voor de eerste keer in deze studio. Hij mocht een tijdje de burgemeestersrol vervullen tijdens een leemte van de macht en werd toen uitgebreid ondervraagd over zijn ideeen rondom de stad. ‘De Wereld Draait Om’ is een van de meest spraakmakende programma’s op de Nederlandse televisie. Veel carrieres worden hier gemaakt en gebroken. Roderik heeft Joris de opdracht gegeven om een lange sessie te houden met het pr -buro over het wel-of-niet er heen gaan en wat dan de antwoorden zouden moeten zijn op de te verwachten vragen. De presentator van het programma laat zich meestal niet sturen, dus Roderik wil geen verrassingen en had dit interview droog geoefend in zijn kantoor. De staf had de hele ochtend in een deuk gelegen. Joris moest de presentator nadoen en zijn secretarrese Anja de sidekick. Zijn ambtenaren konden het niet laten om toch stiekem om het hoekje van de kamer te kijken en Roderik liet het toe, een goede sfeer was ook wat waard.
De uitzending verloopt gemakkelijk, Roderik heeft zich ingeprent te glimlachen op het moment als er tegen hem gesproken wordt en zijn handen losjes op tafel te leggen. De camera kan namelijk steeds op hem gericht zijn en de vragen zullen er niet om liegen. Ben je niet bang dat dit filmpje je carriere zal verwoesten, je ligt al zo onder vuur door het Project ‘Het Nieuwe Huis’ . Wat vindt je vrouw van het gemeentelijke soeteneurschap? In feite ben je dus een pooier?
Allemaal vragen die ook al door zijn ambtenaren zijn bedacht en de presentator weet Roderik alleen te verrassen met de vraag of het anale gedeelte nou bewust zo grof is. Gelukkig is dat het moment waarop de sidekick zijn moment van humor kan grijpen en zijn homo voorkeur kan tonen door hard op te merken dat anale sex zwaar ondergewaardeerd wordt en de hoogste vorm van intimiteit is. Nu moet de presentator toch even slikken en Roderik kan door hard mee te lachen zijn ontspannen houding handhaven.

9
Eva knikt naar Anna en Anna wijst met haar ogen naar Svetlana die de kroeg binnen komt.
Anna had Eva verteld dat Svetlana op een zwak moment een foto had laten zien van haar dochtertje. Voor Anna was dit voldoende. Ze werkte al bijna 30 jaar als uitbaatster in dit buurt cafe en heeft de buurt en de dames zien veranderen. De wallen zijn allang niet meer romantisch. Leeft Maurits de Vries nog maar, ‘Zwarte Joop’ had de wind er altijd onder in zijn buurt, en er zou geen mogelijkheid zijn geweest voor de figuren die nu hun geld verdienen in deze buurt.
Het doet haar pijn te zien dat deze generatie dames het zwaarder heeft dan zij, toen zij nog achter de ramen zat. Als vroeger een pooier geld wilde dan moest hij er wel wat voor doen en aan haar komen als er niet betaald werd, betekende meteen einde verhaal. Tuurlijk waren er wel mannen die wat lastiger waren en ook Anna had haar klappen gehad, maar de figuren die nu rondlopen in deze buurt ,doen zelfs haar huiveren.
Eva staat op en loopt naar de achterkamer die niet vanaf buiten te zien is. Ze steekt een sigaret op. Ook deze kroeg heeft een rookruimte en gelukkig komt dat nu heel erg van pas. Anna loopt ondertussen naar Svetlana en legt een arm om de schouders van het meisje. Ze kan direct zien dat zelfs op een onverstoorbaar oostblok gezicht, voorspelbaar is wanneer tranen zullen komen.


10
Jan fietst met zijn hoofd rechtop in de wind. Ergens moet hij iets compenseren voor wat hij zijn kinderen niet kan geven. Daar wil hij nu niet aan denken, hij zet zijn fiets in de grote stalling en ziet dat de trendy electrische scooter van zijn baas er ook al staat. Bij de toeganspoortjes blijft hij staan, zoekend in zijn zakken naar zijn pasje. Hij heeft hem toch meegenomen? Alle zakken worden meerdere malen doorzocht, maar niets.... Er zit niets anders op dan zich te melden bij de receptie. Een vervangende pas is geen probleem weet hij, ze kennen hem al zo lang.
Als hij met zijn automaten espresso naar zijn werkplek loopt, ziet hij dat rondom het buro van zijn baas meerdere collega´s naar het computerscherm staan te kijken. Jan he ouwe rukker, heb jij De Wereld Draait Om gezien? De collega´s zijn in een opgewonden stemming. Ah, daar is het filmpje, roept zijn baas. Duidelijk is te zien hoe de presentator samen met een bekende wethouder naar de muur kijkt waar beelden zichtbaar worden van een donkere kamer.
Een man met blote,hangende, harige billen staat pontificaal in beeld. Een lichtelijk walgend gevoel maakt zich van Jan meester. Op beeld is nu een typische oostblok man zichtbaar die de tralies van een klein hok opendoet. In het hok ligt een witte, grote hond te slapen met een dikke, zwarte halsband. De man klikt een riem aan de halsband en trekt het beest in zijn slaap het hok uit. De hond laat zich gedwee meevoeren naar de kamer en gaat voor de dikke-blote-billen man op de grond liggen. Zichtbaar wordt hoe de hond transformeert in een blote dame die Jan vaag kent van een soap waar zijn vrouw graag naar kijkt. Als de transformatie voltooid is, stapt de man naar voren en pakt de heupen van de vrouw. In beeld is goed zichtbaar hoe een geslachtsdeel naar binnen schuift in de anus van het meisje.
Het beeld schuift naar het gezicht van het meisje dat goed laat zien wat pijn lijden is. De grimassen worden werkelijk goed en blijkbaar kan ze nu eindelijk meer talenten tonen dan in het dagelijkse soap gewauwel. Jan denkt onmiddelijk terug aan zijn eigen escapade. Hij kan zich niet meer het gezicht voor geest halen van de hoer van vanochtend op het moment dat hij hetzelfde deed als deze walgelijke kerel in beeld. Zij zou toch wel genieten, en waarom krijg ik nu dit beeld te zien,dacht Jan. Het verstoort zijn volgende fantasie, een fantasie waarin de hoer speciaal voor hem het bovenstukje opendoet. Op het scherm wordt zichtbaar door wat schokkerige bewegingen en een vreemde kreet dat de transformatie van vrouw naar hond weer ingezet kon worden. De oostblokman leidt de dikke man naar buiten die inmiddels zijn broek weer omhoog had gedaan ter opluchting van Jan. Zichtbaar is de handdruk en de eurobiljetten die van eigenaar wisselen. De oostblokman gaat aan een tafeltje zitten en zichtbaar wordt zijn dure ring en horloge en een aantal lijntjes cocaine op een spiegel. Terwijl het snuiven begint komen er schreeuwerige MTV letters in beeld: Als je voor een meisje wil betalen... betaal je dan voor de drugs en de auto van Victor?

11
Svetlana heeft sinds tijden niet meer genoten van een warm bad. Myra wast haar rug teder en ze verzorgt de wonden zachtjes. Op de bank in de geleende badjas komt de slaap al snel.
Vertrouwen moet ze, ze heeft geen keus. De stap is gezet. Ze mag zelf kiezen wat ze wil. Ze kan in het nieuwe huis werken maar kan ook meteen naar huis. Toen ze hoorde wat ze kan verdienen via de nieuwe constructie heeft ze al snel de rekensom gemaakt dat een half jaar werken voldoende is om de operatie van haar moeder te betalen en met nog wat maanden doorwerken kan ze wellicht zelf een klein cafetje beginnen op het plein.
De gedachte aan betaalde sex doet haar geen pijn. De laatste maanden is het rode kamertje een plek waar ze tussen haakjes met rust wordt gelaten.
De man met de Chinese naam heeft haar alles goed uitgelegd. Eva heeft elke zin rustig vertaald. De leuke man die Steve heet, had verteld dat ze inmiddels de mannen hadden gearresteerd die zich ophielden in haar geboorte dorp. Haar familie is veilig en zou veilig blijven. Als ze nu terug wil, zullen zij de reis betalen, ze hoeft niets maar mag des te meer. In haar hoofd groeit het ongelooflijk mooie idee dat ze misschien haar dochter hier naar toe zal kunnen halen en oh, wat zal haar moeder de grachten prachtig vinden met de bootjes en vooral al die rare mensen die er maar onbezorgd op los leven.


12
Igor begint nu echt boos te worden. Hij merkt dat de gordijnen nog steeds dicht zijn.
Hij is nu een kwartiertje blijven kijken of er enige beweging komt achter het raam maar nu komt langzamerhand het besef dat er niemand is. Hij weet dat Svetlana altijd naar de zelfde kroeg gaat. Dat heeft hij gehoord van de junk die hij nu nergens ziet. In de kroeg loopt hij rechtstreeks door naar de bar waar een blonde, oudere vrouw hem recht en streng aankijkt. Ze doet hem denken aan die tante die hem altijd sloeg. In goed en beleefd Engels vraagt hij haar naar Svetlana. Maar voordat hij zijn zin kan afmaken, zegt de dame dat zij pas gaat antwoorden als hij gaat integreren. Igor snapt niet wat ze bedoelt,maar begrijpt dat de kous nu af is en het geen zin heeft een antwoord te forceren. Hij besluit op de kamer polshoogte te nemen. De kamer is, zoals hij verwachtte,. leeg, maar wel keurig opgeruimd.
Hij rukt woedend de poster van de vreemde Amerikaanse dame van de muur en kijkt toch ook maar even in de la van het nachtkastje.

13
Jan weet niet wat hem overkomt als op deze vroege ochtend een zwarte BMW voor zijn neus het fietspad blokkeert. De man die er uit stapt, belooft niet veel goeds. Voordat hij zijn stuur kan omdraaien,voelt hij een sterke hand om zijn pols.
Het geluid van de klappen op zijn gezicht zijn vreemd genoeg harder dan de pijn. Jan voelt alleen nog maar een paniek en smeekt de vreemde man te stoppen. Deze luistert vreemd genoeg naar zijn verzoek en begint vragen te stellen over ene Svetlana. Het duurt even voordat Jan doorheeft wie Svetlana is en hij bekent daarna meteen dat hij daar is geweest, maar dat hij haar geen pijn heeft gedaan. Hij ziet haar niet als hond, echt niet. De ogen van zijn overmeesteraar worden helblauw met vreemde, grote pupillen. Jan zet zich schrap voor de volgende klappen en sluit zijn ogen. Er gebeurt niets.
Voor hem staat een andere man, met naast hem een paar agenten. Zijn overvaller wordt door een paar man in uniform stevig vastgehouden. De man die tegenover hem staat zegt, ik geloof dat dit van u is en overhandigt hem zijn toegangspas.



Svetlana staat op en pakt de spulletjes van haar dochter op. Ze kijkt me even aan met een blik die aangeeft dat we samen iets delen en dat vriendschap niet zo maar verbroken wordt, Dan verandert ze weer in de stugge Oostblok dame. Ik vraag haar nog snel of het goed is dat ik dit verhaal doorvertel. Ze roept zonder omkijken met haar mooie accent: doe dat maar, er is nog te veel ellende op de wallen.











































Epiloog:
Het verhaal is natuurlijk fictief, maar gebaseerd op de huidige situatie in Amsterdam maar ook in andere grote steden in Europa.
Meer dan 50% van de dames achter de ramen in Amsterdam zit gedwongen en komt uit het Oostblok.
Er is niet 1 Svetlana ,er zijn er honderden en met de meesten loopt het niet zo goed af als met Svetlana.
het gemeente bestuur van Amsterdam heeft vrouwenhandel en gedwongen prostitutie zeer hoog op de agenda staan en zegt vrij veel mankracht te alloceren om hier mee om te gaan. Het grote probleem dat zij ondervindt heeft te maken met het feit dat men geen goede of voldoende aangiften binnen krijgt om in te grijpen. De Sveltlana’s kijken wel uit om naar de politie te stappen om begrijpelijke redenen. Omdat Oost Europese dames vrij zijn (Schengen) om hier te werken en ze als zelfstandigen ook geen echte bescherming hebben is de weg vrij voor criminelen om hier een slaatje uit te slaan.
Het onderwerp kent niet echt veel publiciteit, in Amsterdam verschijnt zo nu en dan wel wat in het Parool over dit onderwerp maar erg wakker van deze situatie ligt Nederland niet. Mijns inziens zal er gekeken moeten gaan worden naar een aanpak die verder gaat dan alleen het trachten te arresteren van de kwaden. Prostitutie zal nooit verdwijnen, hoogstens zich verplaatsen naar de onzichtbaarheid met alle gevolgen van dien. De uiteindelijke klant mag best aangesproken worden op de consequenties van zijn keuze, wellicht helpt dat uiteindelijk bij de oplossing van het probleem. De vraag is echter : hoe weet een klant dat de dame in kwestie niet afgeperst wordt. De mogelijk oplossing in mijn verhaal is door de overheid gecontroleerde en beveiligde bordelen c.q. raamplaatsen. De gemeente hoort garant te staan voor een eerlijke handel ook als het om sex gaat. Net zoals je er van uit mag gaan dat voedsel in winkels niet gestolen of bedorven is. Mijn conclusie is de overheid en de gehele gemeenschap doet te weinig en als daar al wat licht in kan komen

Harald